44 
de keizers van den Karolingischen stam, alzoo in de 
tiende eeuw. 
Na de auêros was de eland, elo of schelo genoemd, het 
belangrijkste dier voor de jagt. Zij waren menigvuidiger en 
hielden zich ook langer in Duitschland „alwaar men overal 
sporen van hun aanzijn vindt tot aan de uitvinding van het 
buskruid; terwijl zij nu alleen tot Pruissen beperkt zijn, 
waar men voor het instandhouden dezer diersoort eene 
prijsselijke zorg betoont. Nog in het jaar 945 moeten zij 
in de Rijn-landen, eene toenmaals reeds zeer bebouwde 
streek, niet zeldzaam geweest zijn , zoo als wij althans uit 
oude oirkonden zien , waarin Orrol derzelver jagt verbiedt , 
even als Henprik ÏÌ, in 4006, en Koennaan ll, in 1025, 
dit verbod herhaalden. 
De eland leeft. gaarne in veenachtige streeken , die in 
den zomer weinig toegankelijk zijn, en destijds meer in 
Duitschland moesten gevonden worden dan nu, daar thans 
de wateren niet opgehouden en ontelbare kanalen en vaar- 
ten gegraven zijn, om dezelve te doen afvloeijen. Deze 
Jast was daarom ook meer tot den winter beperkt. In den 
zomer werden aân de boorden der ontoegankelijke moeras- 
sen, welke den eland ten schuilplaats dienden, zout-plekken 
gemaakt , waaraan dit dier gaarne likt en waarbij men het 
dan op den aanstand nedervelde.- Trof men soms een sterk 
wissel-spoor aan , b. v. van het eene moeras tot het 
andere, dan stelde men een lang hoog schutsel , met eenige 
openingen , waar in bedekte kuilen het zorgelooze dier ver- 
beidden, even gelijk men thans nog wolfskuilen aanlegt ; 
hetgeen men uit verscheidene plaatsen van overgeblevene 
jegt-wetten kan opmaken. „De voornaamste jagt op dit dier 
was evenwel des winters, als de moerassen bevroren wa- 
ren, en het meest opleverende , als, naar eene gemeen- 
zame spreekwijze , het noch hield noch doorbrak , zoa- 
