445 
dat de honden en ook wel jagers over het dunne ijs kon 
den loopen, waar de zware eland echter doorviel. He: 
eenmaal opgestoten dier was dan telkens zonder genade 
verloren. Men kan zich voorstellen ‚ met welk een ver- 
langen men dat tijdstip te gemoet zag. Ook in de diepe 
sneeuw, als dezelve eene ijskorst had, die wel de honden 
maar niet den eland droeg, dan werd hij dikwijls met 
sneeuwschoenen nagejaagd. — De neus en dikke lippen 
waren, even als thans, de grootste lekkernij. Het wild- 
braad werd, hoewel niet malsch zijnde, toch zeer hoog 
geschat, en de huid had als eene geliefkoosde bekleeding der 
Duitschers mede groote waarde. 
(wordt vervolgd). 
DDL 
ALTIJD MEESTER BOVEN MEESTER, 
(Gevolgd naar het Hoogduitsch van C. E. DrezeL). 
TT OD m_ 
In een avondgezelschap kwam, onder afwisselenden kout 3 
het gesprek op de kunst van buikspreken en, bij het ver- 
halen van verschillende wonderbaarlijke gebeurtenissen met 
buiksprekers voorgevallen , ontstond er eindelijk een wed- 
strijd om de meest ongeloofelijke zaken van verschillende 
kunstenaars in het vak te verhalen, en werden eindelijk 
de tastbaarste leugens omtrent dit onderwerp opgedischt. 
Ken oude Nimnon, wien dit onuitputtelijk gebluf begon 
