476 
te vervelen, nam het besluit een einde aan de zaak 
te maken, en ving, toen hij gelegenheid zag om aan het 
woord te komen, aldus aan: »Ik beken, dat al hetgeen hier 
van de verschillende graden van buikspreken en vooral van 
de kunst om allerlei geluiden van onderscheidene plaatsen , 
zelfs op groote afstanden, te doen hooren, verhaald is, 
zoo hoogstwonderbaarlijk schijnt , dat het vermoeden van 
overdrijving ligtelijk zoude ontstaan, indien mij niet een 
voorbeeld bekend ware, bij hetwelk, alles wat ik gehoord 
heb, slechts kinderwerk is en dat al het overige verre over- 
treft. — Mij is, namelijk, een jager bekend, welke het 
door langdurige oefening in de buikspraak zóó ongeloofelijk 
ver gebragt heeft , dat hij om eene drijfjagt in een groot 
bosch te houden, slechts alléén uitgaat. — Hij plaatst zich 
dan op den besten post en doet het geluid der drijvers en 
van aanslaande honden , aan het ander einde van het bosch 
ontstaan , terwijl hij op de onbezet geblevene posten van 
tijd tot tijd een hoesten, niezen of scharrelen met de voe- 
ten doet hooren. — Ja, hij heeft het zóó verre in zijne 
kunst gebragt, dat hij zelfs de zoogenaamde schrikschoten , 
welke gewoonlijk bij den aanvang eener drijfjagt gedaan 
worden , volkomen weet na te bootsen, — Het spreekt wel 
van zelve, dat hierdoor al het wild, dat zich in het bosch 
bevindt, op de been raakt en genoodzaakt wordt op den 
door hem bezetten post aan te loopen ; zoodat het hem op 
deze wijze nimmer mist eene goede jagt te maken , terwijl 
hij bovendien de kosten bespaart, welke het onderhoud der 
honden en de belooning der drijvers zouden veroorzaken.” 
De oude heer had zijn doel bereikt: de verhalers zwegen 
verbluft stil en het gesprek nam eene andere wending. 
Ge PE 
