âst 
»Mijne vijanden hebben mij gedreven als een vogel, zonder 
eenige oorzaak”, (Kr. Jen. III. 52.) Ja, de Schriftuur ver- 
gelijkt den duivel zelfs bij den jager, als David God looft , 
van dat hij Hem van de strikken des jagers gered heeft. 
(Ps. LXXXXI. 5.) 
Wat heeft echter Nimrod, die geweldige jager , nu be- 
jaagd ? Het is waar , eenigen roem bij de menschen, ook 
goederen en magt, maar bij God, toorn en verwerping , 
voor hemzelven de hel en verdoemenis. En bovendien heeft 
hij hier alles moeten achterlaten, daar hij in de netten des 
doods verstrikt en gevangen werd. 
Tot een veel betere jagt zijn de kinderen Gods bestemd ; 
wie dezen aanhangt, wendt geene vergeefsche moeite aan , 
maar bejaagt eindelijk de eeuwige zaligheid. Om van deze 
jagt te spreken, zal ons het voormalig ambts- beroep van 
onzen zaligen christ-adelijken medebroeder en van den groo- 
ten Apostel genoegzaam onderrigtende voorbeelden geven, als 
hij spreekt: Ik jaag daar na, of ik het ook grijpen 
mogte, enz. 
De Apostel bedoelt met het woord jagen en de groote 
moeite, welke men in dezen arbeid aanwendt, én even 
zeer ook de vreugde, waarmede men denzelven verrigt. 
Wij weten, dat jagen vlijt en inspanning vordert. Hoe het 
vee (1) moet opgespoord, de bosschen doorkruist en de 
woede der dieren onder de grootste gevaren moet weder- 
staan worden; hoe de jager honger en dorst, het gemis 
van slaap en rust moet verduren ; hoeveel onkosten moeten 
aangewend , de gezondheid gewaagd , ja zelfs ligchaam en 
ziel in het hoogste gevaar gesteld worden. Voorzeker , als 
het genoegen en de begeerte zulke groote moeiten en ar- 
(1) De uitdrukking »ich, in het oorspronkelijk , duidt ge- 
noegzaam de minachting aan, welke de kanse!redenaar voor het 
edele wild koesterde. Kepe 
