PROSVE EENER KORTE GESCHIEDENIS 
DER JAGT EN JAGTKUNDE, TOT DE 
UITVINDING VAN HET BUSKRUID. 
( Vervolg.) 
OR 
Het hert genoot bij de oude Duitschers nog niet de eer , 
de koning van het wild te zijn, welke hetzelve eerst in later 
tijd ten deel viel. Zelfs aan den beer, dien men als een 
meer nuttig dier aanmerkte, gaf men de voorkeur boven 
het hert, dat nog niet zoo menigvuldig voorkwam , dan 
later toen het de velden der verhongerende boeren kwam 
verwoesten, hetwelk , bij de menigte van roofdieren, en om- 
dat de oude Duitschers geen’ gesloten jagttijd kenden en geen 
onderscheid maakten tusschen een hert of hinde, wel niet 
anders het geval kon zijn. Minder schuw dan de auêros 
of eland , minder bevreesd voor het toenemen der bevol- 
king, zoo als de beer, bleef het hert, toen de kul- 
tuur der landerijen toenam , terwijl de eersten zich terugtrok- 
ken, en nu eerst werd hetzelve als het fraaiste , edelste en 
grootste van alle jaagbare dieren , in zijne thans nog onbe- 
stredene waarde erkend. In Frankrijk, d.i. in de aan gene 
zijde van Rheims gelegene landen, werd het vroeger geacht, dan 
ia Duitschland , waar de genoemde dieren zich langer ophiel- 
den ; immers wij vinden reeds, dat de koningen van den 
Merovingiaanschen stam, als lijkkleed eene hertenhuid kre- 
gen, »omdat aan vorsten alleen het regt toekwam , het edele 
hert te dooden.” 
