484 
Om niet in herhalingen te komen , willen wij slechts de 
bijzondere wijzen van jagen bij iedere diersoort opteekenen en 
vermelden , en daarom hier slechts spreken over de uitmun- 
tende geschiktheid der oude Duitschers, om het hert in den 
bronstijd door den hertenroep tot zich te lokken , waarbij 
men zich in eene hertenhuid wikkelde en zich zorgvuldig 
tegen den fijnen reuk der herten verzorgde. Dit geschied- 
de, even als meer andere jagten , slechts bij nacht , wes- 
halve men ook de maan als schuts-godin der jagt vereerde ; 
het is niet bekend, of deze vereering uit de mythologie 
der Romeinen in het Germaansche heidendom 1s overgegaan, 
dan wel of zij hetzelve oorspronkelijk eigen was. Gelijke 
oorzaken moeten, zoo als wij reeds zeiden, intusschen 
altijd dezelfde werkingen hebben, en het kan derhalve lig- 
telijk een echt Germaansch gebruik zijn geweest, bij de 
eerste nieuwe maan voor Egidi, (hoe de ouden dit tijdperk 
bestempelden is niet bekend) aan bijzonder daartoe be- 
stemde boomen, een’ hertekop van gewei voorzien op te 
hangen en te offeren. 
Onder alle dieren werd, ook bij de Germaansche volken, 
het hert het vroegste met honden en te paard zoo lang ge- 
jaagd, tot het ingehaald en gedood kon worden, hetwelk 
volkomen onze hedendaagsche par-force-jagt is. Reeds om- 
trent het jaar 400 na Cnrsrus, volgens Armonmus, joeg 
de Frankische koning Krovis met zijn gevolg een hert, 
par-force , hetgeen de oorzaak werd van zijne zege over de 
Gothen , onder Aramic. In Gallië was deze jagt reeds vroe- 
ger in gebruik geweest en, men kan het zeggen , tot eene 
groote volkomenheid gebragt, terwijl de Franken, bij de 
verovering van dat land, zich met eene zekere drift aan 
dit vermaak, dat hen zoo zeer beviel , overgaven. Van 
daar kwam zij, vooral onder Kaner pr GROOTE , naar Duitsch- 
land en kreeg allengskens de overhand, hoe meer zij uit- 
