485 
voerbaar werd door de uitroeijing der bosschen en de 
toenemende kultuur der landerijen , tot dat zij ten laatste alle 
andere wijze van bhertenjagen verdrong en wel te eerder, 
toen later meer het jagtvermaak dan de jagtbuit bekoorde , 
en het voor eene schande werd gehouden, een stuk wild 
door vallen , kuilen , strikken, ja zelfs door verborgen loe- 
ren te dooden. Toen Duitschland aan de Romeinen bekend 
werd, gebruikte de Duitschers over het geheel geene paar- 
den bij de jagt, en Tacrrus, even als Caesar, vermeent , 
dat de duitsche paarden te klein, te zwak en te langzaam , 
en daarom noch voor de jagt noch voor den krijg geschikt 
waren. Te voet laat zich deze jagt, zelfs als wij den 
Germaanschen volken ook de grootste ligchaamskrachten en 
snelheid toekennen , niet gevoegeliĳjk als lievelingsjagt 
denken; wij vinden er dan ook geene voorbeelden van, 
als toen de romeinsche paarden reeds ingevoerd waren, 
welke Carsar aan alle bij de romeinsche ruiterij dienstdoende 
Duitschers gaf. 
Thans is den bauvloek over deze jagt in zulk eene mate 
uitgesproken , dat zelfs de eerwaardige vader van het tegen- 
woordige jagtwezen (1) bedenkingen maakte, om een woord 
ter harer verdediging te wagen, en men loopt gevaar door 
alle hedendaagsche jagtliefhebbers veroordeeld te worden , 
als men opentlijk als haar vereerder optreed. Dit zal ons 
echter niet beletten, aan te duiden, dat men wel hetgeen 
wezenlijk veroordeelenswaardig is van het echte , onschade- 
lijke genoegen des Weimans behoort te onderscheiden ! 
Veroordeelenswaardig zijn daarbij de middelijke, maar niet 
onafscheidelijke en ligt te vermijdene vereischten der par- 
force-jagt, het sparen van een’ overvlóedigen wildstand , 
(1) De schrijver bedoelt hier den algemeen bekende von 
Wirnoneen. Rep. 
Je 
