486 
die voor den landman nadeelig moet worden, en het be- 
schadigen der veldvruchten door de jagt zelve, wanneer 
deze over bebouwde gronden gaat. Dat zal een niet ge- 
heel gevoelloos mensch steeds veroordeelen en verafchuwen , 
evenzeer als hij het zal trachten te vermijden. Het ge- 
schreeuw over de barbaarschheid van een edel onschuldig 
dier te kwellen, is een onvruchtbaar geschreeuw , hetwelk 
de wereld die babbelaars napraat, welke nooit eene par- 
force-jagt gezien hebben. Als iedere jagt zonder meerdere 
kwelling van het te jagen dier afliep, als bij de parforce- 
jagt het geval is, dan ware het zeker goed. Men behoeft 
de zaak slechts behoorlijk door te denken, om in te zien, 
hoe zeer deze beschuldiging ongegrond is. 
Als het hert aangejaagd is, dan drijft het, zoo te 
zeggen, van zijn overwigt in het loopen bewust , aanvan- 
kelijk slechts den spot met de honden, en het is niets 
anders, dan wanneer een patrijshond zonder appel een’ 
haas jaagt, of een wachter het wild van het veld verdrijft, 
waarbij toch niemand over wreedheid schreeuwt. Later 
weet het dikwijls niets van de honden, die soms eene 
halve mijl achter zijn, en het heeft hoogstens het gevoel 
van een paard, hetwelk sterk gereden wordt, of van een 
mensch, die eenige oorzaak heeft om hard te loopen. Ten 
laatste eerst, als men het vooruitzien van zijn naderend 
einde (even als bij den mensch, die naar de geregfsplaats 
gevoerd wordt) kon veronderstellen, dan kon men er ook 
den doodsangst bij vermoeden, waarover reeds zooveel 
hartroerende redeneringen zijn ten beste gegeven. Het hert, 
of liever in het algemeen elk dier, heeft wel eenig instinct, 
dat hem drijft om het gevaer te vermijden ; maar het heeft 
het vermogen niet, om er de grootte van te berekenen , 
en alzoo zich gerust te stellen of zijne angst te vermeerderen. 
De angst is alleen het gevolg van die geschiktheid, om 
