a OE nd nn rd 
f 
Ni 
485 
te berekenen, in hoever het mogelijk is, een gevaar al 
dan niet te ontvlugten, en men zou de geestkracht der 
dieren te zeer verheflen , als men hun die geschiktheid 
wilde toekennen. Klaarblijkelijk heeft het hert althans deze 
angst niet, als het, zonder lust en welligt ook zonder 
kracht tot vlugten, zich tegen de honden stelt. Was het 
zóó beangst, dan zou het zich niet zoo trotsch en krachtig 
verdedigen , want zulk eene groote beangstiging laat in ’t ge- 
heel geene verdediging toe, maar levert zich bewust- en 
krachtloos in de handen des vijands; even als men dat da- 
gelijks bij den mensch waarneemt en het reeds duizendmaal 
bewaarheid is. Overigens is toch, op het oogenblik dat 
het hert zich stelt, zijn einde reeds zeer nabij, en in 
alle geval duurt deze toestand toch slechts een zeer 
korten tijd. id 
Dat, wat de dieren wezenlijk kwelt, is niet de angst, 
gelijk als wij ons verbeelden, maar het zijn de ligchaams- 
smarten , waarvoor zij alleen vatbaar zijn. Wat is echter 
gruwzamer , een hert parforce te jagen, of het slecht te 
schieten? Gebeurt het laatste niet dikwijls, zelfs door goede 
schutters , en ontelbare malen door zoo vele slechten , wier 
getal , ten smaad van den jagersnaam , dagelijks vermeer- 
dert? Als het dier met eene wonde , waarin zich dikwerf 
wormen nestelen, met een verbrijzeld been, meerdere 
dagen ‘rondzwerft en niet leven noch sterven kan; als het 
bij onuitsprekelijke pijnen nergens rust vindt, maar door den 
zweethond gedreven, nog wel eenmaal geschoten wordt, 
zonder dat het dadelijk sterft, dat is echte barbaarschheid 
waarover niemand spreekt, maar waarvan men dikwijls met 
het grootste genoegen, als van merkwaardige jagten , ver- 
haalt. — En ook dit niet eens — wat is dan barbaar- 
scher, een dier vrij in de bosschen te jagen, waar het 
bijna geen gevaar vermoedt , dan het in eene afgezette 
