488 
jagt te slagten , zoodat het verminkt op de schietplaats 
ligt, nadat het reeds dagen lang binnen de lappen en 
panden is rondgedreven, hetzelve door de jagthonden te la- 
ten verscheuren ? 
De schrijver houdt de tegen de parforce-jagt gerigte be- 
schuldiging van barbaarschheid voor een vooroordeel , want 
het is hem niet mogelijk geweest, deze daarbij — zoo als 
zij b. v. in Dessau plaats vindt, op te merken, en hij ver- 
klaart volmondig, dat hij haar als de meest wegslepende , 
ridderlijkste uitspanning beschouwt, welke men als jager ge- 
nieten kan. De vrolijke stoet, de hinnekende rossen, het 
drijvende roepende hoorngeschal, de pracht der over de 
heiden rennende jagers, het schouwspel der vlugtende her- 
ten, de uit de verte klinkende toon van het Hallali, 
vervult zijne borst met een jagtgenot dat onbeschrijfelijk is. 
Hoe dikwijls reeds zijn de grootste schreeuwers over deze 
barbaarschheid , ten laatste vrolijk meêgereden, en hebben 
de honden aangewakkerd trotsch den meest gevoelloozen 
piqueur. Deze jagt zou voorzeker tot in den hemel ver- 
heven worden, als niemand anders haar beschrijven mogt, 
dan die er werkelijk bij was tegenwoordig geweest. Ge- 
woonlijk echter zijn zij berispers, welke er nooit eene heb- 
ben gezien. 
Keeren wij na deze korte afwijking tot het verlatene on- 
derwerp terug en bemerken wij nog, dat deze wijze, om 
het rood wild, of ook andere dieren, te paard, met honden 
tot afmatting toe te jagen, reeds onder de Karlovingen in 
Duitschland, naar vaste regels beoefend en tot een aan- 
zienlijken trap van volmaaktheid gebragt werd : hoewel zij die 
hoogte nog niet had bereikt, waarop zij in de middeleeuwen 
stond. — Van ouds waren immers, dit kan niet ontkend 
worden, de Franken of de Franschen daarin verder gevor- 
derd dan de Duitschers , waarvan gedeeltelijk hunne voor- 
