499 
vangen , omdat dit weerbare dier zich ligt verdedigt, Ook 
vindt men bij de oudste schrijvers sporen van zwijnper- 
ken en voerplaatsen , waartoe men vooral de noot der Pinus 
Cembra, welke het zwijn zeer bemint, aanwendde, waar 
deze te bekomen was. 
De beer was voor de oude duitschers, naast den auêros en 
eland, het gezochste en belangrijkste jagtdier. — Naauwelijks 
werd hij voor een roofdier gehouden, daar hij zich 
meer van vruchten dan van roof voedt. Zijne huid, waar- 
aan zij den naam van beerenhuiders te danken hadden , 
diende hen tot slaapplaats en deken; het wildbraad was 
hun eene smakelijke spijs. Voornamelijk waren er de 
hammen en pooten van gezocht, even als dezelve nog te- 
genwoordig in eenige streken als een fijn geregt beschouwd 
worden. Tevens was het oudtijds ook gebruikelijk, dat de 
eigenaar eener jagt , d. i. de leenheer , bij het verleij der- 
zelve, zich een bout van elken beer , dikwijls ook van het 
hert voorbehield, welke aan hem als jagtcijns moest opge- 
bragt worden. Het beerenvet gebruikte men gedeeltelijk 
in de lamp, deels in de spijzen. — De beerenjagten wa- 
ren zeer verscheiden. Voornamelijk echter trachtte men 
hem na te speuren op versche sneeuw , daar hij in het 
begin van den winter het vetste was. De spoorsneeuw 
werd alzoo door de oude jagers met even zoo veel verlan- 
gen te gemoet gezien als door de hedendaagsche jagtlief- 
hebbers , als zij wolven of zwijnen vermoeden. In zijn win- 
terleger, hetwelk hij in holen , onder omgevallene blokken; 
holle boomen en dergelijke maakte, werd hij door rook 
verstikt, met spiesen doorstoken of met knodsen verslagen. 
Opgejaagd , hielden de honden hem spoedig staande, terwijl 
de jagers hem dan moedig aanvielen. Eene menigte val- 
len, kuilen, slagboomen en dergelijke werden tot zijne 
vangst gedurende den zomer gesteld, terwijl men hem 
