491 
ook met getemde beeren ving. — Dit dier is nog niet lang 
uit Duitschland geweken; en de beerenjagten hier en in 
Frankrijk , behoorden in de middeleeuwen nog onder de 
voornaamste uitspanningen van den adel en van de vorsten, 
waarvan de afbeeldingen op tapijten en doek , even als in 
de kronijken, talrijke bewijzen leveren. 
Wolven, vossen en losschen werden door de boeren, 
maar ook alleen door dezen stam, met gift-pijlen gedood, 
en het strekt het Germaansche karakter tot niet weinig eer, 
dat dit slechts de eenige aanwijzing is, waar wij op hun 
gebruik stooten, tewijl zij niet tegen menschen werden 
aangewend toen men hun gebruik toch reeds kende. 
De jagt op bevers en otters, die toenmaals zeer menig- 
vuldig schijnen geweest te zijn, daar de eerste algemeen 
als een koninklijk regt werd beschouwd (in de Mark tot 
in de VIIfe eeuw) , was zeer belangrijk , en werd aan alle 
duitsche rivieren zonder uitzondering bedreven. Zij was eene 
bezigheid, waaraan zekere lieden zich uitsluitend toewijd- 
den, en die zelden door andere jagers beoefend werd. 
Daartoe had men geheel bijzonder afgerigte waterhonden, 
onder den naam van beverhonden in de Beijersche wetten 
voorkomende , die groote waarde hadden. Hiermede zocht 
men ze in hunne bouwen op, onder rivierholen, rotsen en 
dergelijke , joeg hen in de opengestelde zakken of netten en 
schoot of versloeg dezelve. Van zulke groote bever-kolo- 
nién, als in de Noord-Amerikaansche rivieren moeten voor- 
komen, heeft men echter in de duitsche wateren geen spoor 
ontdekt. — Van otter- en bevervallen wordt hier en daar 
gewaagd. 
De marter leverde het kostbaarste pelswerk , hetwelk de 
Duitschers kenden; men vervolgde hem derhalve zeer sterk. 
Duitschland kon daarvan spoedig niet meer naarmate der 
behoefte leveren , zoodat wij reeds sporen vinden dat zij 
