492 
met het barnsteen uit Pruisen werd ingevoerd. KAREL DE 
GROOTE , om de steeds toenemende verkwisting in dit op- 
zigt eenigzins te beletten, bepaalde als den hoogsten prijs 
voor eenen rok van martervel 50 solido’s, hetgeen naar het 
toenmalige geld, werkelijk ongemeen duur was. Een rok 
van wilde-kattenvel mogt niet meer dan #0 solido’s kosten, 
terwijl men 1 schepel haver of 50 pond roggebrood voor 
1 denarius, d.i het veertigste deel van een solidos, kocht. 
Hieruit ziet men genoegzaam, dat alle voorwerpen der jagt niet 
in dezelfde verhouding van prijs zijn gestegen, als de pro- 
ducten van den akkerbouw en de waarde van den arbeid , 
wat in het vervolg nog duidelijker zal blijken. Voor 50 
goudstukken koopt men tegenwoordig ook nog een marters- 
pels , maar niet meer een schepel haver voor 4 denarius. 
De Haas, waartoe nu in vele streken de jagt zich alleen 
bepaalt, was toen niet zoo menigvuldig als thans, en was 
eene bijzonder gezochte spijze bij de godsdienstige maaltijden 
der oude Duitschers. Dit was waarschijnlijk de oorzaak , 
dat hij slechts tot de invoering der christen-godsdienst on- 
gehinderd door hen mogt gegeten worden , want toen heeft 
de Apostel Boxtracmus, op bevel des Pausen Zacarias, onder 
meer andere vleesspijzen , waaronder ook paardenvleesch, 
het eten daarvan verboden. Deze beperking moet echter 
spoedig wederom zijn opgeheven, want in des Bisschops 
Burxuarp van Worus Biechtvragen , waarin toch alle zon- 
den zijn opgenoemd , wordt hiervan niet meer als van eene 
overtreding gewaagd. Waar het terrein het toeliet, ge- 
bruikte men windhonden en groote valken tot de hazenjagt. 
De jagt op vliegend wild schijnt bijna uitsluitend met 
afgerigte valken en havikken beoefend te zijn. Het is 
zeker, dat de kunst om roofvogelen af te rigten, in 
Duitschland reeds. vroeger bekend was, dan toen de Romei- 
nen haar leerden kennen. In de oudste narigten vindt men 
