495 
of een dozijn albumblaadjes. Wie heeft niet het hartroe- 
rend gedicht gelezen , waar een ridder zijner geliefde alles 
ten offer brengt , zoo dat hem niets meer overbleef , dan 
zijn trouwe vogel , waar de geheele landstreek hem vroeger 
om benijdde. Arm en van de hardvochtige schoone verla- 
ten en bespot, die hij zijne kasteelen te vergeefs ten beste 
gaf, verbergt hij zich in de eenzaamheid, en leeft slechts van 
zijn harteleed en den buit, welken het trouwe dier hem 
onophoudelijk aanbrengt. Toen kwam de hoogmoedige met 
vlijende blikken en de spotternij in haren boezem. — De 
ridder ziet slechts dezen blik , en is uitgelaten van vreug- 
de; hij bezit niets meer om het haar te kunnen aanbieden , 
toen de trouwe vogel hem op de hand vliegt. Onder bit- 
tere tranen slagt hij het dier, het met zijne kussen bedek- 
kende, tot een maaltijd voor zijne geliefde , die door zoo- 
veel liefde getroffen en overwonnen, hem hare hand en schat- 
ten schenkt. 
Inderdaad, kon men iets schoons, romantisch en wegsle- 
pends bedenken, dan moet het de valkenjagt geweest zijn , 
die niet alleen de vrouwen niet uitsloot, maar waar zij 
bij behoorden; en het is onbegrijpelijk, hoe men daar , waar 
men nog valken heeft, soms zoo weinig hieruit maakt. 
De jagt moest het prikkelende verliezen en in de achting 
der beschaafden dalen, toen het knallen der geweren de 
vrouwen afschrikte zich op het jagtveld te vertoonen. Met 
den valk op de hand, reed de ridder kozende naast zijne 
dame , wier hairen in den morgenwind golfden. Om haar heen 
bewogen zich vrolijk de honden , om het wild te zoeken en op 
te jagen. Nu ontwaart de ridder iets en hij reikt zijn vogel aan 
de jonkvrouw , die hem laat opstijgen ‚zoodra zij het wild ont- 
dekt. Pijlsnel valt hij op den hem aangewezen buit aan; de pa- 
trijs verbergt zich in de struiken, waar de ridder hem opneemt 
en onbezeerd aan zijne dame overreikt, die hem streelende 
