ed 
dd 
497 
vermetel wás geweest , den koning der vogelen aan te grijpen. 
Ten opzigte van de gehoorzaamheid en dressuur der jagt- 
vogelen bragt men het eindelijk zoo ver, dat zij andere 
kleine vogelen, op de roepstem huns meesters, levend 
aanbragten , waarvan wij nader een voorbeeld zullen aanvoe- 
ren , hetwelk de zeden der oude tijden mede zeer getrouw 
voorstelt. — Tot het grijpen van zulke dieren, welke de 
jagtvogel niet kon vasthouden , maar alleen op den grond 
stelde, om het zoo uit te drukken, bezigde men havikshon- 
den, zijnde een bijzonder afgerigte soort van windhonden , 
waarvan ook in de Beijersche wetten wordt gewag gemaakt. 
Uit de hierboven vermelde biechtvragen van Burknarp, 
Bisschop van Worms, zien wij dat het in zijnen tijd nog 
voor eene zonde gehouden werd van een wildbraad te eeten, 
hetwelk door eenen jagtvogel aan den grond gebragt en ge- 
dood of door honden verscheurd was, eer de jager het had 
kunnen afmaken. Hij vraagt namelijk: »Hebt gij van het 
vleesch van dieren gegeten, welke van wolven of honden 
verscheurd , en daarna dood gevonden werden? — Hebt gij 
van vogelen gegeten , welke door eenen roofvogel aan den 
grond gebragt zijn, zonder dat gij ze eerst met uw jagtmes 
gedood hebt 
vasten , boete moest gedaan worden. 
kh 
! 
voor welke overtredingen , gedurende de 
Waarschijnlijk werd door de geestelijken dit spoedige 
dooden der dieren van den jager daarom verlangd , om het 
smartelijk lijden hun door de roofvogels en honden aange- 
daan voor te komen , welligt om te verhoeden , dat geen 
bedorven of ziek vleesch gegeten werd. 
Merken wij hier bovendien op, dat wij in de zoo even ver- 
melde biechtvragen reeds eenig spoor vinden van de Legende 
van den wilden jager; waar de Godin Diana, of de berglichtjes 
in het bosch , vergezeld van eene menigte duivelen in vrouwen- 
gedaanten, op de jagt rondreden. Deze Sage kan alzoo niet in 
