493 
de middeleeuwen ontstaan zijn, zoo als sommigen meenden, 
maar is waarschijnlijk van die tijden ontleend, toen de Duit- 
schers nog belijders van het heidendom waren; weshalve 
de strenge Bisschop, overal de sporen des heidendoms 
willende uitroeijen, die zoo lang bij de Duitschers waren 
staande gebleven, deze boeten oplegde. 
Even als het tijdstip van KareL pe crRooTe een belang- 
rijk gedeelte der duitsche geschiedenis uitmaakt , zoo is dit ook 
het geval ten aanzien der jagt. Deze vorst, eene der harts- 
togtelijkste jagtliefhebbers, waarvan de geschiedenis gewaagt , 
voerde eene menigte, tot hiertoe ongekende gebruiken daarbij 
in, welke de Franken van de Galliërs, en deze welligt gedeel- 
telijk van de Grieken en Romeinen hadden overgenomen , zoo 
als dit het geval was bij die jagten , waar men groote dis- 
tricten met panden en netten geheel insloot. De tot hiertoe 
zeer eenvoudige jagt der Duitschers werd hierdoor niet 
slechts ingewikkelder, maar Kare voerde daarbij ook 
eene niet gekende Oostersche pracht in, die ongetwijfeld 
daartoe diende , om het genoegen te verhoogen, maar des- 
zelfs genot zeer kostbaar, en daardoor slechts alleen moge- 
lijk maakte voor de voornamen en rijken , die bovendien 
het uitsluitende jagtregt meer en meer tot hunne personen 
beperkten. 
De Aarts-bisschop Hingmar, van Rheims, heeft een jagt- 
staat bewaard en nagelaten, waarin hij zegt : 
»Aan vier jagers werden jagthonden , aan een’ valkenier 
de jagtvogelen overgegeven ; deze waren aan de drie voor- 
naamste huismeesters, den hofmaarschalk den flesschenbe- 
waarder en den konnetable onderwórpen. Van dezen ontvin- 
gen zij bevelen, om, naar de verschillende jaargetijden al- 
les te verordenen , wat tot het gereedschapp der valkenjagt 
en het jagtbedrijf noodig was. Deze drie hooge ambtspersonen 
bepaalden ook het getal lieden , paarden en honden, die in 
