500 
dat al deze bezitters van land en lieden , eigenlijk alle regten , 
b. v. van de munt, krijgvoeren en bloedban hadden , welke an- 
dere landen slechts aan den Koning toekenden. In Frank- 
rijk en Engeland, waar de Vasallen eene andere verhouding 
tot hunne Vorsten hadden dan in Duitschland, en spoediger door 
hen onderdrukt werden, was het jagtregt onder verscheidene 
Koningen alleen tot hunne personen beperkt. Kare veroor- 
loofde, in die streken, waar hij zich ophield , slechts aan 
hooge baronnen en vorstelijke Geestelijken het jagtregt. 
Hoe ijverzuchtig hij in dit opzigt was, zien wij daaruit , 
dat de door hem zoo zeer geëerde monnikken van St. 
Denis en St. Thin slechts na zeer veel tegenkanting toestond, 
in de bosschen bij de kloosters gelegen , eenige herten te ja- 
gen, ten einde dit wildbraad tot herstel van zieke monni- 
ken, en de huiden tot het inbinden hunner boeken, tot 
handschoenen en gordels aan te wenden. De abt Sucrr had 
later veel moeite dit regt aan het klooster St. Denis te doen 
gelden, en riep daarvoor alle zijne leenmannen op. De Sali- 
sche , Beijersche, Ripuarische en Oud-duitsche wetten we- 
melen van bewijzen van de jagt-tirannie der Vorsten, en even 
als Lerererz de duitsche taal eene jagerstaal noemt, zoo kon 
men, met even veel regt, de oude wetgeving eene jagt-wet- 
geving noemen. In Duitschland , dat zoo ontelbaar veel on- 
afhankelijke Vorsten en kleine Heeren bevatte, deed zich 
deze jagt-tirannie meer gevoelen dan in elk ander land, 
even als de tiran in een klein landje altijd oneindig meer 
onderdrukker wordt, dan ia een groot, waar men de aan- 
raking met hem beter kan vermijden. 
Kare, voerde eerst in Duitschland het gebruik in, door 
insluiting met hooge panden te jagen; wij zijn hem daarvoor 
echter weinig dank verschuldigd , dewijl deze wijze van ja- 
gen een even nadeeligen invloed op den welstand van het 
land als van het wild zelf moest hebben, en de ware jagt- 
