502 
voet werden gebragt, langen tijd behouden bleef. Later 
is de luxe hierin zoozeer gestegen, dat men ìn de Xlilde 
eeuw de koppel tot 40—50 stuks, in de XVIde eeuw 
zelfs tot 450 vermeerderde. In de wintermaanden jaagde 
Kare, beeren , wolven, zwijnen en elanden, en toen reeds 
was de winterkleeding des jagers grijs, en de zomerklee- 
ding groen. 
Aan KareL heeft men waarschijnlijk het overbrengen 
van den fasant en patrijs uit Frankrijk naar Duitsch- 
land te danken, die echter destijds nog niet als wild 
beschouwd , maar als huisdieren verzorgd werden. In 
zijne Capitularia vinden wij , dat hij het den bestuur- 
ders zijner landgoederen of domeinen tot pligt stelde: 
voor de verzorging zijner paauwen „ fasanten, patrij- 
zen en tortelduiven zorg te dragen. De patrijzen zijn 
geruimen tijd zeer zeldzaam in Duitschland geweest, en 
hielden steeds eene groote waarde, tot dat de toenemende 
kultuur en vermindering der roofdieren hunne voortteling 
meer begunstigden. Nog in de Keur- en Nieuw-Marksehe 
jagtverordeningen van 1720 werd de prijs van een patrijs op 
12 sGr. vastgesteld en geboden, dat dezelve slechts voor 
de koninklijke keuken mogten geschoten worden — een be- 
wijs, hoe zeldzaam hij toen nog was, vermits het jagt- 
bare hert slechts met 5 Rth. betaald werd. Daaruit mag 
men teregt besluiten, dat de patrijs geen inlandsche vogel 
was, te meer, omdat in vroegeren tijd, daarvan slechts 
als huisdieren is melding gemaakt. 
In Frankrijk waren zij daarentegen, even als de fasan- 
ten, reeds langer inheemsch, en men kan niet beslissen 
of beiden daar zijn ingevoerd, of wel, dat zij tot de oor- 
spronkelijke bewoners behooren, hetwelk ten minste met 
het roode veldhoen daar het geval is. Volgens Grrco- 
RUS VAN Tours hebben reeds de Gezanten onder de 
