504 
waardigste voorbeeld van achting voor de jagt verhaalt proe 
essor Krüser, in zijne Bemerkingen over St. Palaye's Rid- 
derwezen. Aldus luiden zijne eigene woorden : 
»Aan de hoven der oude koningen van Wallis was de jagt 
het bijzondere voorwerp der schitterendste pracht van den 
hofstaat. De opperjagermeester was de vierde groote hof- 
beambte. Hij mogt aan de koninklijke tafel slechts drie- 
maal drinken, ten einde zich niet zoodanig te bedrinken , 
dat hij daardoor zijne vogels zoude verwaarloozen. Alle 
koninklijke valken en jagtbedienden stonden onder zijn - 
opzigt. Was hij op de jagt bijzonder gelukkig geweest, 
dan was de koning, volgens wet en gewoonte, verpligt 
hem staande te ontvangen, en bij zekere gelegenheden 
moest hij zelfs zijnen stijgbeugel vasthouden, als hij te 
paard steeg. De jagermeester was de tiende in rang 
der groote hofbeambten en over des konings jagers, 
honden en jagtgereedschappen gesteld. Van kersmis tot 
februarij was hij verpligt aan het hof te verschijnen , 
maar op andere tijden was hij van deze opwachting ontsla- 
gen, vermits hij steeds ter jagt ging. Een zijner voorregten 
was, dat wanneer hij voor den regter moest verschijnen , 
hij slechts bij zijn’ hoorn of zijne honden enz. zwoer.” — 
Tot zooverre professor Kuürer. 
Men ziet hieruit, dat ook de Engelschen bij voorkeur 
meer van de jagt met jagtvogels dan van die met honden 
hielden. Zij waren echter uitmuntend goede boogschutters, 
en piet slechts als krijgslieden ,‚ maar ook als jagers daar- 
door beroemd. Het schitterendste tijdvak voor de jagt in 
Engeland was van WirvEm DEN VEROVERAAR , tot aan de uit- 
vinding van het buskruid , gelijk wij rader zien zullen. 
