a 
OK de 
505 
De JACT DER GERMAANSCHE EN DUITSCHE VOLKEN , VAN 
KareL DEN Groote ToT op pe XVde eeuw. 
Sedert den dood van Karet per Groote schijnen de jagt 
en de Jagtwetenschap een geheel ander karakter verkregen te 
hebben. Terwijl men er tot hiertoe meer op bedacht was om 
wild te verkrijgen, dan wel op de wijze waarop zulks ge- 
schiedde, veranderde dit, toen het getal wilde dieren vermin- 
derde en de jagt van eene noodzakelijkheid om te dooden, in 
een genoegen om ze te vangen overging. Niet alleen de meer 
dere bekwaamheid, welke de jagers verkregen , niet slechts 
de groote volmaking , welke men aan de wetenschap gaf, 
maar ook de behoefte om het genoegen te rekken en den 
wensch om het te verhoogen, maakten, dat men de jagt 
naar bepaalde regelen begon te oefenen, waarvan de 
echte jager niet durfde afwijken , en die geheel vreemd 
waren aan vroegere tijden, ten zij wij de groote Oostersche 
hoven uitzonderen, waar ze vroeger ook opgevolgd werden. 
Bijna alle Vorsten van den Germaanschen of Frankischen 
stam waren, zonder uitzondering en tot het einde der mid- 
deleeuwen, hoogst ijverige jagers en wendden alle de hun ten 
dienste staande middelen aan, om het vermaak der jagt door 
muziek, een talrijk gezelschap , groote hondentroepen, fraaije 
paarden enz. te verhoogen , waardoor eindelijk het gevoelen 
zich vestigde, dat zonder deze , aan het wezen der jagt toch 
vreemde zaken, dezelve geene uitspanning was , even als dit 
in het dagelijksch leven meer voorkomt, dat men een zeker 
genoegen door iets vreemdsoortigs meent te verhoogen , en 
dat genoegen toch weder vermindert, als men het toe- 
gevoegde daaraan onttrekt. 
Even als alles in de middeleeuwen het kenmerk droeg van 
ridderlijkheid, zoo was dit ook het geval met de jagt. 
Het vroeger gebruikelijke heimelijke loeren hield geheel op, 
