503 
steld. De kunst van jagen onderscheidde zich, sedert Karen, 
merkelijk bij de volken van deze zijde der Vogezen en Ar- 
dennen van die, welke aan gene zijde der bergen haar 
vereerden, en van die, welke de naar Engeland ver- 
huisden , medenamen. Hoe dit gebeurde en geschieden moest , 
geeft ons het nationale karakter dezer volken genoegzaam 
aan de hand. De Franken, vlug, levendig, ongeduldig 
van aard, hadden veel op met groote beweging, maar 
haatten de langwijlige , aanhoudende toebereidselen ; zij 
legden zich alleen toe op de parforce-jagt , zoo als wij haar 
ans nog kennen, en vermeden alles, wat het wild kon 
insluiten, terwijl zij ketzelve slechts met behulp hunner 
jagibedrevenheid wilden dooden, ja zelfs opzettelijk opge- 
worpen hindernissen daaraan toevoegden. Gelijk thans nog 
gewoonlijk ket geval is, hadden zij meer zorg voor de bijza- 
ken, dan voor de hoofdzaak; zoo bijv. gold de bekwaamheid 
van hoornblazen dikwijls meer dan elke andere. Zij verdroegen 
geheel slaafs de jagttirannie hunner magtige vorsten, en mis- 
handelden hunne minderen in dit opzigt wederkeerig, zoodat 
dezen bijna geen jagtveld overbleef. 
De Duitscher, langzamer , bedachtzamer en liever zeker 
van zijne zaak, was meer genegen tot de door Kare in- 
gevoerde afgeslotene jagten , zoo dat men weinig Vorsten 
aantrof , die geene afgeslotene jagten er op nahielden. De 
digte onafzienbare bosschen veroorloofden hem geene hits- 
jagten , zooals in het meer bebouwde Gallië, en van 
nature alle rumoer verachtende, dwaalde de ridder een- 
zaam met een paar getrouwe honden , en zich verlatende 
op zijn zwaard en werpspies, door het woud, om zijnen 
buit zelf op te sporen. De aanstand op wisselplaatsen , 
met boog en speer, het stellen van netten en de beoe- 
fening van duizend andere , thans meest verlorene jagers- 
kunsten , welke ket buskruid bijna onnoodig maakten , ver- 
