nan 
509 
schaften hem genoegzame bezigheid. — Alleen de liefde 
voor valkenjagten hadden beide volken gemeen, en het 
is twijfelachtig , wie van hen den voorrang verdiend heeft, 
ten opzigte van het afrigten der vogels en der bekwaam- 
heden voor deze jagt. Niet geheel ten onregte hield de 
Frank zijne jagt dikwijls voor de edelste, en moesten 
de duitsche ridders meermalen het verwijt kooren, dat zij 
met de edelste jagt ten achter waren. Bij een onderzoek in 
hoeverre deze bewering gegrond was, zouden de Duit- 
schers alleen reeds daardoor het meeste verliezen , omdat 
zij geene schrijvers van dat tijdvak hebben, die de verdien- 
sten der Duitsche jagt met zooveel ophef boekstaven, als zulks 
door vele Franschen is geschied. In het algemeen mogen wij 
als eene zekerheid aannemen, dat tot in de XVlIde eeuw , 
de Duitschers in het stellen van strikgarens , het afsluiten 
van wild en in den aanval met zwaard en lans , de Franschen 
in elke wijze van hitsjagten, en de Engelschen in het 
schieten uit vrije hand, de meeste bekwaamheid betoonden. 
De opvolgers van Kare beminden de jagt even zoo barts- 
togtelijk als hunne voorgangers, en trachtten zich allengs- 
kens meer eigen jagtgebied te vormen. Geen hof-feest werd 
er gegeven , waarbij niet eene jagt het voornaamste genoe- 
gen uitmaakte, en hoewel reeds naar Karers bevelen de 
hertenjagt slechts van Julij tot September, en die voor de 
zwijnen, van dien tijd tot Januarij duurde, toch outbrak 
het in dien tusschentijd niet aan jugten, en wij vinden 
zelfs, dat eenigen omtrent paschen, pinksteren en op alle 
andere tijden gehouden zijn. 
De tamelijk fabelachtige koning Artus van dit tijdvak, wel- 
ken onze lezers zeker door zijne beroemde ronde tafel (1) wel 
(1) Koning Antos was het hoofd der fabelachtige Chevaliers 
de la table ronde. Rep. 
