510 
kennen , was een beroemd en hartstogtelijk jager. Toen het 
Hof te Cardignan en de meeste ridders der ronde tafel 
bij hem verzameld waren , werd een wit edelhert in het 
naburige dorp ontdekt. Dadelijk was het besluit genomen van 
eene feestelijke jagt te houden, hoewel zijne raadslieden, 
die de gewone vreeselijke gevolgen hiervan kenden, hem 
zulks ontraadden Hij, die het hert doedde, had het 
regt, de dame, welke hij voor de schoonste hield, en 
daardoor openlijk als zoodanig vereerde, een’ kus te geven, 
hetwelk gewoonlijk onder de ijverzuchtige, voor de eer hun- 
ner dames’ wakende ridders aanleiding gaf tot scherpe ge- 
vechten. Ook ditmaal moest het bloed der ridders in stroo- 
men vloeijen en velen moesten er hun leven bij inboeten. 
In de onrustige tijden, na den dood van Kare , toen de 
strijd der baronnen en vorsten tegen de duitsche keizers en 
fransche koningen onafgebroken voortduurde , betwistte men 
zich ook ijverig het jagtregt. Men was het spoedig hier- 
over eens, dat den boer en vrijen man, als men hen 
konde bedwingen, en de kloosters, als zij geen te magtigen 
beschermheer hadden , de jagt niet toekwam , maar dáárover 
bleef men strijden , in hoeverre de leenheer geregtigd was , 
om de vasallen, den eigenlijken landheer, den tamelijk onaf- 
hankelijken baron, te beperken. Bij KareL werd het regt 
alleen door zijnen wil beperkt , maar dit was niet het ge- 
val bij zijne zwakke opvolgers, die dikwijls evenmin zich zel- 
ven als hunne zwakkere onderdanen tegen de magtigen kon- 
den beschermen. Zoo moest de Abt Sucen, van St. Denis , 
zooals wij bereids zagen, alle zijne leenmannen oproepen , 
om met geweld het door KareL aan hem verleende regt 
te behouden. 
De zonderlinge jagten van LODEWIJK DEN vROME, in de jaren 
821, 85 en 854, kan men in de AÁlsatia illustrata van 
ScuöprLin nalezen ; in de de Essais historiques Mr. St. Foix, 
