511 
bl. 18—20, in l'Art de vérifier les dates col. SA2, de ge- 
vaarlijke verwonding van Karrouan Il en den dood van Lo- 
pewijK IV op de jagt. 
Kare pe Karr was zoo ijverzuchtig op zijn jagtregt, dat 
hij zijn’ zoon niet eens het genoegen der jagt wilde vergun- 
nen, en hem eindelijk, na vele smeekingen , veroorloofde , 
in het bosch van Aiguë op zwijnen, maar niet op rood 
wild, te jagen, terwijl vele baronnen dit koninklijk gebod 
in het minste niet achtten. 
Uit de onderlinge twisten tnsschen vorsten en hooge be- 
ambten om het jagtregt, kan men afleiden, dat zich de in- 
deeling van groote en kleine jagten gevormd heeft. Onder 
Karen pe Groote vindt men hiervan niets ; maar als er destijds 
van jagtregt gesproken werd, dan begreep men daaronder 
alle diersoorten. Het zou wezenlijk belangrijk zijn na te 
gaan, hoe oud deze indeeling der jagt is, en of zij in de 
vroegere tijden ook reeds bestaan heeft; terwijl het regt van 
den lands- of leenheer, om zijnen vasallen eene soort van 
jagt, gewoonlijk de groote, te onthouden daarop zoude 
berusten, en het uitgemaakt ware, of deze indeeling reeds vóór 
de uitgifte van den leenbrief , waarin gewoonlijk slechts van 
het jagtregt sprake is, zonder stellig voorbehoud der 
groote jagt , gewoonte of gebruikelijk was. Onderscheidene 
regtsgeleerden hebben zich onledig gehouden, om den juisten 
tijd dezer indeeling op te sporen. Dit is echter zeker, 
dat in geen’ enkelen leenbrief, die meer dan 500 jaren 
oud is, van indeeling der jagt wordt gewaagd, en dat 
hierin gewoonlijk slechts het verleende jagtregt in 't alge- 
meen vermeld is. Later is daarentegen de groote , middelbare 
en kleine jagt steeds bijzonder genoemd , en werden deze 
streng onderscheiden, zoo als men in eenige leenbrieven der 
Marken opmerkt, waar de keurvorst bijna altijd de groote 
jagt voor zich behield. Intusschen blijkt uit de resultaten der 
