512 
gegrondste onderzoekingen, dat deze indeeling reeds tijdens 
de Ottonen gebruikelijk zou geweest zijn , en dat het voor- 
behoud der groote jagt steeds eene conditio sine qua non ge- 
weest is, waaronder het jagtregt verleend werd; dat het 
alzoo eerst niet bijzonder genoemd, maar van zelf, als 
alleen betrekkelijk tot de kleine jagt verstaan werd, wanneer 
er slechts van jagtregt sprake was. Anpr. Ocker, in zijn 
Palatio regio thes. 62. f.‚ en Cnrisr. Tromasmws in de Dissertat. 
de hominibus propriis apud Germanos , $ 100., bewijzen dit 
met eene praal van groote geleerdheid. Wanneer zij echter 
meenen , dat reeds Karer, pr Groore in zijnen giftbrief, die hij 
de scholis Osnabrug onder de uitdrukking omnio venatio , deze in- 
deeling daarstelde, dan is zulks wel ten onregte, want hij bedoelt 
hier alleen de vrijheid, om de jagt op elke wijze naar verkie- 
zing te beoefenen. De jagt begon eerst ten zijnen tijde een 
Regaal te worden en daarin vond hij geen tegenspraak ; 
deze ontstond eerst onder zijne zwakkere opvolgers, van de 
zijde der in magt toenemende vasallen , en zij schijnen zel- 
ven die indeeling gemaakt te hebben, om ten minste iets te 
behouden, daar zij al het overige moesten afstaan. Het 
is zeer waarschijnlijk, dat de voorbehoudene wildsoorten 
destijds onder ééne benaming verstaan zijn, en de af- 
zondering der jagt geschiedde, toen het jagtregt ten drin- 
gendste door de vasallen werd terug geëischt, en niet eerst 
in de XIVde eeuw, toen reeds lang geen verschil meer bestond 
en de landheer, voor zijn persoon, bijna overal het regt 
had om te jagen, maar toch ook zijne vasallen niet meer 
konde beletten, hetzelfde op hunne bezittingen te doen, 
ten zij de eene of andere jagt uitdrukkelijk door den lands- 
keer ware voorbehouden. De vorsten konden het niet van be- 
lang achten klein gevogelte, hazen en dergelijke, aan 
de jagtbevoegdheid der vasallen te ontnemen, daar het hun 
toch onmogelijk was, dit wild overal zelve te jagen, maar 
