dn a in a En nd 
513 
wel de groote dieren, die in den regel op de bijzondere 
bezittingen der vorsten niet genoegzaam voorhanden waren, 
om hunnen jagtlust te kunnen voldoen. Elanden , beeren, en 
herten, die vroeger alleen onder de groote jagt gerekend wer- 
den, waren ten tijde van KareL pEN Groote en eenige jaren 
later, zeer schaars in Duitschland en Frankrijk , en thans 
is de geringere wildstand van roodwiid nog veel sterker dan 
toenmaals , hetgeen zich ligtelijk laat bewijzen. Daarom was 
het ook niet zoo opvallend, als de vorsten deze zeldzame 
dieren , waarbij later nog de kwak, auerhaan , zwaan enz. 
kwamen , (door hunnê zeldzaamheid en het genoegen, 
dat hunne jagt opleverde) zich zelven voorbehielden. 
Dit was eene jagt voor de Grooten, het geringere wild voor 
de minderen , waarvan keden nog die benamingen zijn overge- 
bleven. Wij kunnen ons daarom niet vereenigen met het ge- 
voelen van Heicws, Lupwie en Srissen, dat de indeeling in 
groote en kleine jagt (de middelbare ontstond werkelijk 
eerst in de XVlde eeuw in Saksen , weshalve zij ook gewoon- 
lijk gelijktijdig met de kleine verleend werd) in dit latere 
tijdvak zoude opgekomen zijn, en moeten veeleer instemmen 
met Strik, Horn, Herorp, Finkernaus , Kroek, Ricermvs en 
v. Beusr, dat, wanneer in een’ driehonderdjarigen brief 
van het verleenen van jagt gesproken werd , daaronder en- 
kel de kleine jagt moet verstaan worden , terwijl de 
groote altoos stilzwijgend uitgesloten was. Wij kunnen dit 
met te meer zekerheid aannemen, daar het straks aange- 
voerde omtrent Guxrram, koning van Bourgondië, en de 
verscheidene uitzonderingen van KareL, ten opzigte der 
grootere dieren, het begin dezer indeeling ten minste tot 
die tijden terug voert, al was zij ook niet volledig vast- 
gesteld. 
Niettegenstaande alle voorregten der vorsten ten aanzien 
der jagt, en hoewel zij onoptoudelijk streefden haar tot 
