516 
eerste gevolg zoude zijn, zooals wij hiervan een voorbeeld 
in Frankrijk hebben. Het is evenmin uit een finantieel op- 
zigt staatkundig , maar het stemt mede niet in met het be- 
grip van regt, het dier, hetwelk een liefdevolle Schepper schiep, 
geheel uit te roeijen, wanneer Hij het ons ten nutte be- 
stemde. — Neen, de jagt moet niet drukkend zijn voor den 
Jandman ; het dier moet niet hooger worden geacht, dan de 
mensch ; het moet in behoorlijke grenzen gehouden en 
niet door vrij verklaring der jagt geheel verdelgd worden. — 
Ook hierin kan wel de Pruisische wetgeving, even als in 
zoovele andere gevallen, ten voorbeeld strekken, en de 
jager even als de landman mogen zich geluk wenschen, 
onder dezelve te leven 
Na deze korte afwijking keeren wij terug tot hetgene zich 
verder aan onze opmerkzaamheid, bij de beschouwing der 
jagt in de XIllde eeuw en volgende tijden , zal voordoen. 
De neiging voor de jagt nam in dien tijd meer en meer toe, 
en zij was het eenige, waaraan de vorsten hunne aanzienlijke 
inkomsten verkwistten. Keizer Frreperx II, Pamrrepus Aucustus 
van Engeland en Rrcnarp Leeuwennart wedijverden met el- 
kander in geldverspilling aan honden, vogels, paarden enz, 
en verwaarloosden daarom zelfs hunne soldaten , terwijl zij 
zieh onafgebroken met de jagt bezig hielden. De minnezanger 
BertRAND vON Horn, een dapper krijgsheld, geeft hun daar- 
over bittere verwijten en zegt, dat de soldaten gebrek 
leden , daar zij er liever honden en valken voor kochten. 
Deze drie genoemde vorsten, wier regering in één tijdvak 
viel, waren beroemde en kundige jagers. Rrcnarp was, 
zoo mogelijk, welligt nog hartstogtelijker , dan de beide 
anderen. 
Ofschoon de jagt in Engeland, zoowel bij de oorspron- 
kelijke inwoners als bij de nagekomene Saksers, altijd zeer 
bemind “werd, kwam de eigenlijke jagtwoede — want in- 
