517 
derdaad kan men ze niet anders noemen — eerst met 
WirLEm DEN VEROVERAAR en zijne Noormannen op dat eiland. 
Spoedig na zijne verovering verdreef hij de inwoners op meer- 
dere mijlen afstands in het rond, en liet het zoogenoemde 
nieuwe bosch aanplanten en enkel tot zijne jagt inrigten. 
Intusschen schijnt daarin eene vreesselijke Nemesis geheerscht 
te hebben, want meerdere zijner opvolgers moesten er een 
onnatuurlijken dood in sterven. Het is twijfelachtig, wien men 
van meer jagttirannie moet beschuldigen, Warren of Pu- 
cuarp. De laatste liet alle heiningen, waarmede de in- 
woners hunne velden tegen het wild trachtten te beschutten, 
vernielen , om hetzelve een beter voedsel te verschaffen , 
en op de geringste overtreding van deze jagtverordening 
werden barbaarsche straffen gesteld. 
Minder schadelijk voor zijne onderdanen , maar niet zoo 
geheel onschadelijk voor hem-zelven , was de jagtliefde van 
Freperak IL. Hij hield bij voorkeur veel van de valkenjagt 
en was in dit opzigt voorzeker een der kundigste jagers , 
onder wien de valkeniers-wetenschap tot een’ hoogen graad 
van volkomenheid gebragt werd. De keizer zelf schreef 
een werk, waarin wij nog heden onschatbare opmerkingen 
en _natuur-wetenschappelijke aanteekeningen vinden, welk 
professor Scaremer in zijne uitmuntende uitgave , getiteld : 
Reliqua librorum Frederici II Imperatoris de arte venandi cum avibus, 
cum Manfredi Regis additionibus. Accedunt Alberti M. Capita de 
falconibus, asturibus et accipitribus ; quibus annotationes addidit 
suas J. C. Schneider ; cum fig. Lips. 1788, ons op nieuw 
bezorgd heeft. Deze monarch scheen de belofte te hebben ge- 
daan , alle dagen met den vogel te jagen, want niets kon hem 
hiervan terughouden. Toen hij in den langdurigen Lombardi- 
schen oorlog (1248) Parma belegerde, had hij met veel 
moeite de stad met een verschanst leger omgeven. De bezet- 
ting der stad wachtte het oogenblik af, dat de keizer op de 
gi 
