518 
jagt ging, en toen overviel zij de belegeraars zoo kracht- 
dadig, dat deze geheel hun veldgeschut verloren , de be- 
legering opbreken en de stad verlaten moesten. 
De valkenierskunst was destijds tot een’ ongelooflijk hoo- 
gen graad van volkomenheid gestegen , en het is alleen in 
Frankrijk, dat zij welligt eeuwen later, onder Frans 1, nog 
hooger klom. Het was eene eerezaak geworden, een’ goeden 
valk te bezitten , met wien men zijne naburen bezocht , om 
hun denzelven te toonen, dien men voor zijne dame droeg 
en waarmede de ridders geheel Duitschland doortrokken. 
Men rigtte zoo wel valken als haviken, naarmate men de- 
zelve voor een bijzonder doel behoefde, van alle soorten tot 
zelfs den arend en lammergier toe af, met welken laatsten 
de proeven, wegens hunne wildheid en wijl ze te zwaar 
waren om te dragen, niet gelukken wilden. Ieder ridder 
deed het zelf, en daar men 20—24 jaren lang denzelfden 
vogel konde gebruiken (1), als hem geen ongeluk trof, 
werd de moeite der afrigting zeer goed beloond, als deze 
gelukte. 
(1). Dit zal toch wel onder de zeldzaamheden behoord hebben. 
Rep. 
(Wordt vervolgd). 
5D KN 
