de zon des morgens ligt hinderlijk kon wezen voor den 
schutter. 
Hoewel elk jaargetijde voor deze liefhebberij geschikt 
is, — want kraaijen, raven, roof- of liever alle dag- 
roofvogelen stooten altoos op den uil, die hun des nachts 
zoo verontrust, — zoo kiest men toch het beste daarvoor 
de lentemaanden Maart en April en den herfsttijd van 
Aegidi af. 
Met den vroegen morgen, voor zonsopgang begeeft men 
zich op weg naar de hut; men zet den uil op eene der 
hoogten, neme de lijn , aan den vogel bevestigd , en door 
den beugel geleid, met zich in de hut en geve naauwkeurig 
acht op de minste beweging van den vogel, waaraan men 
duidelijk kan bemerken of een andere vogel nadert. Men 
schiete niet dadelijk den eersten vogel, welke opzit, weg, 
maar wachte tot meerderen bijeenkomen en andere kameraden 
zich hebben laten aanlokken. Een eerste vereischte is, 
dat de uil altijd in beweging zij , soms van de eene hoogte 
naar de andere heen en weêr vliegt; waartoe, zooals gezegd 
is, een zacht rukken aan het touwtje zeer gemakkelijk kan 
dienen, wanneer de vogel het niet van zelf doet. 
Als er verscheidene vogels bijeenverzameld zijn, dan be- 
gint men te schieten. Het geschotene haalt men zelf niet, 
maar late het door den hond apporteeren. Wanneer men 
de getroffene vogels zelf wilde halen, dan worden de 
levenden schuw en vliegen weg; voor den hond zijn ze 
niet bang, want men kent voorbeelden, dat zij hij volmaakte 
stilte in en om de hut, zelfs op den hond neêrstooten. 
De roofvogels, alsook de kraaijen , zetten zich bijzonder 
gaarne, als men eene graauwe kat niet ver van den uil, op 
een derde hoogte stelt. Deze moet echter vooraf zoo goed 
afgerigt zijn, dat zij zich gemakkelijk laat vervoeren en 
ook goed op de hoogte blijft zitten. 
