526 
wittigd had, en in Hippolitus meenende Xiphares te zien , 
waren zij wel verre van het quiproquo te vermoeden. — 
In de Phedra, even als in de Mithridates, moest Moxver bij 
het opgaan van het gordijn optreden; in beide stukken was 
dezelfde persoon zijn vertrouweling, en hij moest het eerst 
spreken. — 
Terwijl hij zich met Argares achter de schermen be- 
vond , hield hij hem natuurlijkerwijze voor FrerAMeNes ; 
want het was altijd dezelfde acteur, in dezelfde kleeding 
en met denzelfden baard. — Het gewone teeken wordt ge- 
geven. De welluidende toonen van de symphonie, welke 
men elken avond sedert Frans I speelt, doen zich hooren. 
De gordijn gaat op en Monver vangt aldus aan : 
»’k Sta pal in mijn besluit, ’k vertrek mijn Therameen, 
»’k Verlaat het dierbaar oord van ’t lieflijke Frezeen. 
„Door twijfeling gedrukt”. 
Plotseling ontstaat er eene opschudding, die hem nood- 
zaakt te zwijgen. — Verwonderd over het gemompel en het 
gegons der toeschouwers, die eindigden met te schreeuwen, 
dat hooren en zien verging, vroeg hij ter zijde aan 
Theramenes : 
» Wat scheelt hen heden toch ?” 
»Men moest die vraag veeleer tot U rigten: gij komt 
»zoo even van de jagt te huis, en dadelijk begint gij we- 
„der met de rol van jager te vervullen. Denk toch, dat gij 
» voor Xipmares speelt.” 
» Wat zegt gij 2” 
» Wij geven Mithridates.” 
» Mijne Heeren’, zegt MonveL , zich tot de toeschouwers 
»wendende , »ik keer zoo even van de jagt terug en wist 
»niet, dat men het affiche had veranderd. Ik vraag om 
» verschooning.” 
Hij neemt zijn’ vertrouweling bij de hand en verdwijnt 
