Lef 
527 
met hem achter de schermen. — Een oogenblik daarna 
treedt hij weder op, en zegt: 
»’t Berigt was juist Arbaat ; want Mithridaat is dood, 
»En Rome won de kans, daar onze heirmagt vlood.” 
Toen hij tot zijn eerste rustpunt was gekomen, werd 
Monver met drievoudig handgeklap begroet. 
Prévure, nadat hij het tooneel had vaarwel gezegd, 
woonde te Senlis en jaagde elken dag , als het weder gnn- 
stig was. — Hij was een zóó voortreffelijk tooneelspeler, dat 
wanneer men hem zag met zijn groen buis, de weitasch op 
den rug en het geweer onder den arm, men hem voor 
een’ oud jager zoude gehouden hebben. — 
Door het vervullen van verschillende rollen op het too- 
neel, bootste hij de vereerders van St. Huiserrt volkomen 
in hunnen gang en hunne gesprekken na; maar wanneer 
hij een schot deed, dan verdween de gelijkenis oogenblikke- 
lijk. — Men meene echter niet, dat Prévire knorrig werd 
wanneer hij gedurig misschoot ; integendeel, wanneer hij 
bij toeval een patrijs of een konijn doodde , hoorde men 
hem zuchten en een lang klaaglied aanheffen over de van 
de moederzorg beroofde achtergeblevene weezen ; over den 
band van liefde, dien hij had verbroken; over de droefheid, 
welke door hem in het konijnshol zoude heerschen enz. Hij 
beschuldigde zich zelven gelijk een misdadiger, en terwijl hij 
in langdradige uitweidingen verviel over het leed, dat zijn 
hart doorknaagde, deed de tooneelspeler niet zelden tranen 
‘ 
vloeijen. » Wanneer ik mik „ zeide hij, »dan valt het stuk 
wild niet ; ongelukkigerwijze had ik deze keer zulks niet 
gedaan.” — Wanneer Prévirre met eene gevulde weitasch 
te huis kwam, dan was hij den ganschen dag in een kwa- 
den luim. En wanneer hij den volgenden dag op zijne ta- 
fel een gebraden patrijs of gestoofd konijn zag verschijnen, 
dan begon zijn treurzang op nieuw. 
