528 
De vrouw van Príévire nogtans hield veel van wild; 
hetzelve werd dikwijls door haar gekocht en in dat geval 
at haar echtgenoot er met genoegen van, zonder er zelf 
over te spreken. Men verzekert, dat de ex-commediant een 
zeer groot liefhebber was van de geroosterde stukjes brood, 
die men gewoonlijk onder de gebraden houtsnippen legt; en 
_ daarin had hij gelijk : het is een fijn eten , vooral wanneer 
zij goed geroosterd zijn. — Op zekeren middag had zijne 
keukemmneid twee houtsnippen gebraden. 
» Waar zijn de geroosterde stukjes brood?” vroeg Préviute. 
» Welke bedoelt gij ?” vroeg de keukenmeid , eene boerin 
uit Senlis, onlangs in zijne dienst getreden. 
„Hebt gij geen sneedjes brood in de braadpan gelegd , 
»ten einde niets van de snippen zoude verloren gaan ?” 
»Ik kan u verzekeren, Mijnheer , dat er niets is uitge- 
» vallen” 
»Hoe , ongelukkige; is het mogelijk ? Hebt gij die hout- 
snippen uitgehaald?” — 
» Maar... mijnheer. ik dacht. Wildet gij dan de…. 
eten 2” 
»Wel zeker, dat is juist het lekkerste.” 
» Maar dat hadt gij mij dan toch moeten zeggen.” 
»Gij zijt een domoor; gij hebt een’ grooten misslag be- 
gaan: het grenst aan misdaad. — Herinner u op een an- 
deren tijd er alles in te laten.” 
Acht dagen na dit voorval braadt Kaatje twee patrijzen ; 
zij legt er twee geroosterde sneedjes brood onder , en zet 
aan PrÉvare een geregt voor, waarvan de reuk weinig 
goeds doet voorspellen. 
» Kaatje.’ 
» Wat belieft u, mijnheer !’ 
„Hebt gij die patrijzen niet uitgehaald 7” 
„Neen mijnheer. — Moesten die dan uitgehaald worden ?” 
