| 
î 
529 
»Zonder dat zijn zij niet eetbaar.” 
„Het wordt zoodoende , mijnheer ,‚ hoogst moeijelijk, u 
te vreden te stellen ; dan eens wilt gij …. eten, dan we- 
der niet. Het is zeer onaangenaam zulk een wispelturigen 
meester te moeten bedienen.” — 
De prins van Coxpé was een groot jagtliefhebber , even 
als al zijne voorvaderen. Men zegt ook, dat hij veel hield 
van comedie spelen en er zeer ver in gevorderd was. — 
Daar Prévirre in zijne nabuurschap woonde, verzocht hij 
hem het bestuur van het tooneel van Chantilly op zich te 
willen nemen, en aan dat gezelschap, hetwelk meestal uit 
voorname personen bestond, raad te willen schaffen. — 
Comedie spelen is evenzeer een hartstogt als jagen. — 
Niets was in staat om den prins eene repetitie te doen 
overslaan. — Wanneer het daartoe vastgestelde uur sloeg , 
al ware het ook op het plegtig oogenblik van een hallali , 
reed hij spoorslags weg, zonder zich om het hert te be- 
kommeren , ten einde zijne rol van Clitander of Valerius te 
vervullen ; al de Crispin’s, de Orgon's en de Cleante's, die 
de jagt bijwoonden , met zich voerende. »Mijne heeren ,” 
zeide hij dan, »wij hebben geen oogenblik te verliezen , 
„men wacht ons.” 
De prins van Conpí reisde eens door de stad Senlis ; hij 
ontmoette Prévirre in jagerskleeding. De ex-commediant , 
het geweer onder den arm en volgens de voorschriften ge- 
kleed , stond op het punt van ter jagt te gaan, terwijl 
zijne vrouw hem vaarwel zeide. 
»ls het mogelijk? ik wist waarlijk niet, mijn waarde 
‚Prévure, dat gij ook jager waart. Waarom hebt gij mij 
„dit nimmer gezegd 7” 
» Waartoe zoude ik Uwe Hoogheid met zulke beuzelingen 
»lastig vallen 7” 
