530 
»Ik zoude daaruit gezien hebben , waarde vriend , dat 
»wij in alles overeenkomen. Beide zijn wij liefhebbers van 
»de jagt en van het tooneel. Ik wed echter, dat al wint 
»gij het van mij op de planken, zulks evenwel op de 
„jagt het geval niet zal zijn.” — 
’En gij zoudt die weddingschap zeker winnen,” zeide 
mevrouw PrÉviLLE. 
» Voorzeker . . . . ik jaag slechts om mij te vermoeijen, 
»om daarna het genoegen te hebben van bij mijne te huis 
»komst uit te rusten.” 
„Het doet mij genoegen zulks te vernemen , PréÉvure , 
»want van dit oogenblik af aan geef ik U vergunning , om 
»op mijne grondbezittingen te jagen.” — 
» Waarmede heb ik toch zooveel goedheid van Uwe Hoog- 
»heid verdiend ?” 
»Ik mag u goed lijden , dat weet gij Prévure ; en het is 
»mij hoogst aangenaam u een genoegen te kunnen doen. 
»Van heden af jaagt gij overal bij mij, ik geef u daartoe 
»de meest mogelijke vrijheid.” 
„Uwe Hoogheid . . . . . ik ben waarlijk beschaamd 
»Ga in mijn park, en ook op die plaatsen, die ik slechts 
v voor mij alleen behoud. De jagtopzieners zullen bevel 
„krijgen u uiet lastig te vallen.” — 
» Maar , Uwe Hoogheid . . . . ik zoude waarlijk misbruik 
smaken , wanneer ik mij die vergunning liet welgevallen.” 
» Volstrekt niet, ik geef ze u immers.” — 
„Dat is wel waar, maar ik weet, dat gij even jaloersch 
»omtrent uwe fasanten zijt als de groote Sultan het om- 
» trent zijne odalisken is.” — 
» Mijn vriend,” merkte Mevrouw Prévire aan, »gij weet 
»toch, dat de Sultan tot zijnen harem slechts gesnedenen 
» toelaat” — 
