nn 
533 
vogelen, toezond. Ook kon de gevangen Graaf van Nevens, 
slechts voor eenen losprijs van twaalf witte valken zijne 
vrijheid bekomen ; elk ander aanbod sloeg de Sultan af. 
De noodzakelijkheid om honden bij de valkenjagt te ge- 
bruiken, vinden wij ook in de uitgiften der haviksleenen , 
zooals b. v. in dien , waarmede keizer Kare IV den Rid- 
der Wersner begiftigde. Kleinere jagtbezitters hadden dit 
voorregt niet, en moesten zich dikwijls met het opzoeken 
van het wild behelpen of mogten slechts mederijden , om 
den vogel te helpen enz. Bij gebrek aan honden gebruikte 
men somtijds tot het opjagen eene lange lijn, gelijk men nog 
tegenwoordig doet om de leeuwerikken in de avondnetten te 
drijven. Ofschoon de jagt met honden, in onderscheidene 
jagtdistrikten , gestrengelijk aan den eigenaar van den 
grond voorbehouden was, zoo vinden wij toch nergens, dat 
het jagen met den vogel evenzeer verboden is geweest. Hierbij 
was het niet om den jagtbuit te doen, maar om het genoe- 
gen; vrij zwierf dus de ridder, met den vogel op de hand, 
door het landschap , terwijl de bezitter der jagt of vreem- 
den hem kwamen vergezellen, als. zijn vogel goed was. 
Het is reeds aangemerkt , dat de Ridders, edellieden en 
vorsten zelven hunne jagtvogels afrigtten , waarin zij reeds 
van hunne jeugd af onderwezen werden. Het jagtregt 
van dien tijd bestond niet anders dan bij de edellieden , want 
geen ander mensch had daarbij iets te verrigten , dan hoog- 
stens de allergeringste bezigheden. De jagt, de behandeling 
der wapens, het visschen, het schaakspel en het meeste 
de galanterie voor de vrouwen , waren het eenige noo- 
dige om den volkomen edelman te vormen. Wij hebben 
het aan den tijdgeest en onze meer ontwikkelde beschaving te 
danken , dat zulks thans het geval niet meer is ; maar het 
kan niet ontkend worden , dat het vermaak der jagt daar- 
door oneindig moest verhoogd worden , wanneer men zelve die 
35% 
