nen ea 
535 
stijgt op en brengt zijnen heer den buit na een’ korten 
kamp. Rosert is verdrietig over zulk een slechte vangst, 
maar nu valt hem de gedachte in, om zich door dezen vo- 
gel gelegenheid te verschaffen, Epvarp, koning van Enge- 
land, die door zijne vrouw aanspraak had op den franschen 
troon, op te hitsen en zich daardoor op Frankrijk te wre- 
ken. Hij ontdoet den reiger van de klaauwen des valks, 
laat hem plukken en braden. Hierop legt hij hem tusschen 
twee zilveren schotels en draagt hem met veel praal , be- 
geleid door twee viool-, twee citherspelers en twee zange- 
ressen, naar Epvanp's paleis, terwijl hij alle ridders opriep 
om hem te volgen. Toen zich eene menigte bijeen verza- 
meld had, sprak hij haar op deze wijze toe : 
»Ik noodig u uit over dezen reiger die geloften te doen, 
welke uwer waardig zijn. Dit is, zoo als gij weet, het 
slechtste en vreesachtigste van alle dieren, want het is zelfs 
bevreesd voor zijne eigene schaduw, daarom geef ik het 
hier ook aan den lafhartigsten der menschen”. 
Nu wendt hij zich tot den koning en biedt hem den 
reiger aan, als een voorbeeld der lafhartigheid , welke hij 
daardoor betoont, dat hij zijne regten op den franschen 
troon niet doet gelden. Epvarp, buiten zich zelven van 
woede, legt op den reiger de gelofte af te zullen bewijzen, 
dat hij geen lafhartige is, en op leven en dood binnen 
jaar en dag, met Pm om de kroon te zullen strij- 
den. Hierna volgt de graaf van Sauspury , die zijne ge- 
liefde , zekere jonkvrouwe van Errey — welke later de oor- 
zaak werd van de oprigting der kousenband-orde — smeekt, 
terwijl hij zijne gelofte doet, een’ vinger op zijn regter 
oog te leggen, hetwelk hij niet eer wil openen (en hij hield 
deze gelofte ook) tot hij het fransche leger geslagen had ; 
de jonkvrouwe zwoer daarna, eveneens op den rciger, 
zijne liefde dan te zullen verhooren en dan met lijf en ziel 
