336 
de zijne te zijn. Alle ridders volgden het voorbeeld en 
zwoeren op den reiger, Epuarp's regten op den franschen 
troon tot in den dood te verdedigen , en dit werd het be- 
gin van eenen oorlog, die Frankrijk bijna in Engelands 
handen zou geleverd hebben, en waarvan het bijna als door 
een wonder gered is. 
In dien oorlog viel er eene gebeurtenis voor , welke de 
toenmalige jagers-zeden tamelijk getrouw voorstelt, en het 
groote verschil der toenmalige en tegenwoordige denkwijze 
duidelijk aantoont. Om den moed in het leger aan te 
wakkeren, was het gebruikelijk, kort voor het beslissend 
oogenblik van den slag, eenige der uitmuntendste jonge 
krijgslieden, de belooningen voor de van hen te verwachten 
diensten reeds vooruit toe te kennen, en hen tot ridders te 
slaan ; waardoor zij in zekeren zin de verpligting op zich 
namen, tot den laatsten druppel bloeds in den strijd te zullen 
volharden. Wirvem van Heneeouwen stond met 500 ruiters 
op den regter vleugel der fransche armée, tusschen welke 
en de Engelsche bij Viransoffe, men het zamentreffen te ge- 
moet zag. Plotseling liep een haas langs het voorste gelid 
des legers , welken men met het gewone jagtgeschreeuw 
begroette en begeleidde. Wire hield dit voor het gejuich 
vóór den slag en sloeg oogenblikkelijk meerdere nieuwe rid- 
ders, terwijl het evenwel tot geen treffen kwam. Deze be- 
hielden sedert den naam van haas-ridders, als een’ voortdu- 
renden eeretitel, en stelden onder elkander eene kleine orde 
in, waarin slechts kundige jagers konden opgenomen worden 
en wier teeken een haas was. Thans zou deze orde en 
titel geen groot geluk bij een leger aanbrengen. 
Epvarp. benutte Frankrijks verovering bijna slechts om te 
jagen, en maakte zich daardoor de baronnen, die hunne 
Jagten door vreemden zagen vernielen , zeer vijandig. Hij 
had, zegt Froissanp , vaartuigen van bereide huiden om 
