537 
te visschen bij zich , waarmede hij overal, waar het slechts 
mogelijk was, ging visschen. Dertig valkeniers te paard 
droegen de vogelen , en zestig koppels wind- en even zoo- 
veel jagthonden volgden den koning overal. De engelsche 
heeren hadden daarenboven ieder hunue honden en vogels, 
even als den koning, bij zich. 
Overal hechtte men er meer aan, om de vogelenjagt in ge- 
zelschap , dan alleen te beoefenen. Waar dit mogelijk was , 
schaarde zich een gezelschap bijeen, en trok in geordende 
rijen over de velden, even als thans nog bij de drijfjagten 
geschiedt. Aan de aanzienlijke heeren werd de valk plegt- 
statig , door den opperjagermeester overgereikt, en deze 
hield zich, zoodra de jagt een aanvang nam, meestijds nabij 
zijnen heer, om hem met zijnen valk te hulp te komen, 
als dit noodig was: want niet altijd kon het bejaagde dier 
door één valk overwonnen worden. De orde , waarin men de 
valken liet stijgen, werd vooruit bepaald , om elke onaan- 
genaamheid te vermijden , en altoos werd de eerste valk 
opgelaten door den jagtheer, waarna de dame, en zoo als 
het lot bestemde , de overige heeren volgden. Dikwijls was 
dit regt ook aan hem , wien het dier het meest nabij was. 
Voor het gezelschap uit, zochten de stuif- en staande hon- 
den, en een boogschot achter hetzelve , werden de hits- 
en windhonden geleid. Moest er meer dan één valk stij- 
gen, dan werd zulks door den eigenaar der jagt bepaald en 
hij riep de bezitters daartoe op. Wanneer de kampenden in 
de lucht zich niet te ver verwijderden, dan hield alles stil, 
en men prees of laakte de valken , waarop aller oogen ge- 
vestigd waren; ging de jagt echter verder, dan was het 
eene eerezaak , niet achter te blijven. Als het noodig was, 
liet men meer valken stijgen, maar dan moesten deze zich 
onderling kennen. Kraanvogelen ving men op die wijze 
met twee of drie valken, en hitste dezelve met windhonden, 
