538 
zoodra zij aan den grond kwamen. Vijvers omheinde men, 
en stuurde er dan iemand met een trommel in, die er 
de ganzen en eenden moest uittrommelen. — Was er een 
dier gedood, dan werd het dadelijk ontweid, en den jagt- 
vogel onder liefkozingen, zijn regt, d. 1. het hart, ge- 
geven. 
Wij vermeenen , dat onze lezers zich een tamelijk duide- 
lijk denkbeeld van het opwekkende dezer jagt hebben kun- 
nen vormen, en, dat zij met ons zullen betreuren , dat 
dezelve bijkans overal is te niet gegaan. Wij willen der 
halve overgaan tot de beschrijving der jagt met honden. 
Men gebruikte voor de jagt alle soorten van honden, die 
men nog tegenwoordig daarvoor bezigt , maar moest vroeger 
meer van hunne hulp vorderen dan thans, nu het buskruid 
het dooden van dieren op verderen afstand en bij moeijelij- 
ker omstandigheden mogelijk maakt. Men kan de honden 
bijna verdeelen in zoovele soorten, als er jaagbare dieren 
gevonden worden; ten minste de oude volken hadden voor 
elke soort van jagt, bijzonder daartoe afgerigte honden. 
Hoofdzakelijk kan men ze echter in vier klassen rangschik- 
ken: jagthonden, windhonden, hitshonden en dashonden ‚ waarbij 
men nog den kwartel- en patrijshond kan voegen , hoewel deze 
in oude tijden minder en op eene andere wijze gebruikt 
werd dan thans. De honden stonden , vooral in Frankrijk , 
in het grootste aanzien , omdat zij tot de parforce-jagt wer- 
den gebruikt, welke bij voorkeur de koninklijke jagt genoemd 
werd. In Duitschland had men een helbruin, graauwachtig 
ras, dikwijls met witte pooten, die lang gestrekt, zeer lang 
behangen en kortbeenig waren. Zij waren zeer gezocht, en 
ook in Frankrijk en Engeland had men er eenige koppels 
van. Zij joegen niet te driftig, maar zeer volhardend. Het 
oorspronkelijke fransche ras van jagthonden was meer hoog 
op de pooten, vlugger, niet zoo lang behangen, zwart en 
