540 
uitgestrekte vlakten moest uitgemaakt worden. Dit geschiedde 
met den leidhond, en wel zoo, dat elk spoor, daar, 
waar het ingedrukt was, met een tak werd belegd door 
de jagtbedienden , waarvan het aankomende gezelschap en 
voornamelijk den jagtheer alle kenteekenen waarnamen. 
Eene groote rol daarbij speelden de uitwerpsels. Wij weten 
het ook nu nog, dat men hierdoor niet slechts het hert 
van de hinde onderscheidt, maar dat ook zijn ouderdom en 
toestand daaruit beoordeeld kan worden , maar wij ontdek- 
ken er niet meer in, wat de ouden er in zagen, die, 
even als vroeger de piskijkers , slechts het water der zie- 
ken, alleen de uitwerpsels van het hert behoefden te zien, 
om zijne geheele verledene en toekomende geschiedenis te 
verhalen. Daarom werden zij ook zorgvuldig opgeno- 
men en aan het aankomende jagtgezelschap door de jagers 
ter beoordeeling overgegeven. De ra Broye bemerkt hiervan, 
dat diegenen er het meeste van hebben willen weten, en 
er over spreken , die er het minste van begrijpen. Ove- 
rigens was het voor den hestuurder der jagt van het hoog- 
ste belang, nergens in mis te tasten; want behalve de 
groote schande , waaraan hij zich daardoor blootstelde , ont- 
sloeg bijv. ook Karr XI van Frankrijk oogenblikkelijk zijn’ 
opperjagermeester , den heer v. GAmacnos , wegens eene en- 
kele mislukte jagt. 
De parforce-kleeding was in Duitschland verschillend, 
rood , blaauw, geel enz., in Frankrijk echter groen. Het 
aanjagen geschiedde tot aan de XVde eeuw, niet op de 
thans gebruikelijke wijze , met lanceer-honden , maar doordien 
men het laatste spoor met den leidhond opnam, ea stil voort- 
trok. De hondentroep volgde aaneen gekoppeld, tot dat 
het hert opstond en de honden het spoor opvatten. — De 
beroemde graaf v. Forx, waarvan wij later meer zullen hoo- 
ren, deed het eens met 4600 honden te gelijk. In vroe- 
