nde eerd 
nn nn cn 
541 
gere tijden joeg men met 10 of 412 honden; in de Xlllde 
eeuw werd de troep tot 50 en 60 vermeerderd , tot dat 
allengskers eene meer en meer veld winnende weelde, dit 
getal steeds opvoerde. ' 
Aan een helklinkend en schoon aanslaan, werd groote 
waarde gehecht. In 4560 werd een wetenschappelijk on- 
derzoek , door een onbekende, over den voorrang van het 
geluid bij de hondenkoppel des konings van Frankrijk, boven 
de muzijk zijner kapel geschreven, waaraan de kapelle werd 
toegegeven , dat zij schoone muzijk maakte , maar tevens 
wordt bewezen, dat zij niet dat heerlijke volaccoordig ge- 
luid in die volkomenheid konde bereiken , en zij hoogstens 
slechts sterke gelijkenis konde voortbrengen. — Is met dit 
schoone geluid, zegt Gasse pe LA Biene, nog het gejuich 
der jagers en het geschal der horens verbonden, dan zal 
niemand zich een ander paradijs toewenschen. Het hoorn- 
blazen was iets, waarop men in Frankrijk grooten prijs 
stelde. De hoorn, hetzij vleugel- of waldhoorn, in het 
bosch geblazen, heeft een buitengewoon wegslependen klank, 
en zonderling is het, hoe dikwijls een enkele toon , zelfs 
zonder melodie, zoo zeer kan opwekken. Geen ander in- 
strument, zelfs de stil-toonende Eolus-harp of wellui- 
dende harmonica, kunnen hem hierin niet evenaren ; het 
behoeft ons daarom niet te verwonderen, wanneer, in 
eenen tijd, toen de muzijk nog zeer weinig toonen met el- 
kander in harmonische verbinding had gebragt en eene 
eenvoudige melodie alles was, wat men er van mogt ver- 
wachten , de lieden door het romantische blazen in het 
bosch zoo verrukt werden. De jagtheer blies zelf den 
hoorn, waardoor het jagen bestuurd werd, en hoe sterker 
hij blies (waarin onderscheidene fransche koningen en _an- 
dere vorsten uitmunteden), des te meer eer was het voor 
hem. Hij kwam steeds het eerste op de wisselplaatsen aan, 
