542 
en deed alles, wat een pikeur nu doet , om overal van on- 
derrigt te zijn, en zijnen eersten jagtbedienden , op de plaats 
zelve , de noodige bevelen te kunnen geven. 
De jonge edellieden werden zorgvuldig in de kunst om 
den hoorn te blazen, onderwezen, en die het niet kenden, 
mogten zelfs op den naam eens jagers geen aanspraak ma- 
ken. De Franschen maakten er echter meer werk van dan 
de Duitschers en Engelschen. Harpumwus , erfheer op Fon- 
taine-Guéri, schreef in 4594, de Trésor de la Venerie, 
waarin wij eene uitvoerige aanwijzing vinden van de kunst, 
om den hoorn te blazen. Hij zegt daarin, dat elk land , 
iedere provincie , zijne eigene manier had van hoornblazen , 
en geeft de voorkeur aan de in Maine en Anjou gebruike- 
lijke. — Zes noten , zegt hij, vormen de gamma , waaruit 
alle ariën en melodiën ontstaan. Hij geeft de wijze op, hoe 
deze voort te brengen en tevens van 14 fanfaren, welke 
toenmaals alleen gebruikt werden , en waarvan veel in onze 
melodiën is overgenomen. 
Boven alle jagers beroemd in de hoornblazerskunst en om 
zijne »goede manier om met de honden te spreken, waren de 
heer Huör Narres, en de hertog vaN Orreans , broeder 
van Pmur IT. Dewijl de honden allen afgerigt werden op 
de toonen van den hoorn, en deze als de eenige taal bij 
de parforce-jagt gebezigd werd, daarom beschouwde men 
hem bijna reeds als een goed jager, die slechts goed den 
hoorn blies. Later geraakte deze kunst meer in verval, en 
hechtte men er minder waarde aan , waarover JACOB VAN 
Fouiroux, onder Kare. IX van Frankrijk, in de XVIde 
eeuw zich reeds beklaagde, gelijk hij bovendien ook over 
het verval van het geheele jagtwezen treurt. 
Nu, zegt hij, dragen vele jagers den hoorn, zonder te 
weten , wat zij er mede moeten doen ; zij doen er de hon- 
den meer verdriet dan genoegen mede, en deze weten niet, 
