543 
wat zij te doen hebben, terwijl men er vroeger zoo duide- 
lijk mede wist te praten. Vroeger was het een genoegen der 
jagenden, de jagt aan te zien, de honden te zien loopen , 
het verliezen en terugvinden te zien, hen teregt te wijzen, 
alle middelen der kunst te gebruiken en te scheppen, om 
zich meer te verlustigen in het bewustzijn der bekwaamheid, 
dan in het vangen der dieren ; thans wil men slechts aan- 
jagen en op hetzelfde oogenblik vangen. Het schijnt alsof 
in het afdoen van het hert alleen, het genoegen be- 
staat. — Goede Jacor! Wat zoudt gij zeggen, als gij onze 
jagten, het in panden en netten gehitste doode wild, onze 
slagtingen in gemakkelijke schermen zaagt en daarbij trom- 
petten en pauken hoordet ! 
Juist doordien men het jagtgenoegen meer zocht in eene 
kunstmatige oefening, dan wel ín het dooden van een dier, 
daarom legde men zich zelven dikwijls zwarigheden in den 
weg, als zij niet bestonden. 
Men trachtte de honden door verkeerd blazen en juichen op 
het dwaalspoor te brengen; men voerde ze terugwaarts op 
het spoor, stopte zeer dikwijls en lang, om het hert tijd te 
geven zich te kunnen uitrusten enz., en zegevierde des te 
meer, als men niettegenstaande toch overwon. — In 
Duitschland bezette men alle eenigzins onbegroeide wissel- 
plaatsen, waar het hert moest passeren , met windhonden en 
hitste hetzelve er meê ; dit werd, en zeer teregt, in Frank- 
rijk voor eene schande gehouden. Wanneer een hert zich 
tegenstelde , dan werd het niet, gelijk hier, eerst gehitst, 
maar een der jagers gaf hetzelve met de jagtspies dadelijk 
den doodsteek. Dit was niet gemakkelijk , noch zonder ge- 
vaar, want de jager moest op het juiste oogenblik regt op 
het hert weten in te rijden of te loopen, en voornamelijk in 
den bronstijd, zijn de herten, zoo als bekend is, zeer gevaar- 
lijk. — Het ontweiden van een hert was een gewigtig werk 
