544 
en werd naar vaste regelen en met groot ceremonieel, hetzij 
door den jagtheer zelven, of ten minste onder zijn opzigt 
verrigt. De honden kregen dan het gedarmte, en het ge- 
jaagde hert werd tot onthaal van het gezelschap aangewend. 
lemand, dien men eere verschuldigd was, een looper voor te die- 
nen, was onmanierlijk ; daarentegen bekwam de aanzienlijkste 
gast aan tafel de nieren ; de dames ook wel uit een tame- 
lijk lompen scherts, het korte wildbraad. Als tafelstuk en 
sieraad werd de kop met gewei epgezet, welke men daarom 
in den nek afsneed. 
De namiddag der jagt, of het uur na het diner werd, 
volgens oude gewoonten uitdrukkelijk bestemd, om zich te 
oefenen in het jagerlatijn , terwijl elk deelgenoot een jagta- 
vontuur , eene anecdote of iets dergelijks ten beste moest 
geven, waarbij hij alleen de poëtische waarheden niet mogt 
te kort doen. 
Dat overigens alle jagten destijds niet even gelukkig of 
buiten verdrietelijkheid afliepen , bewijst ons het oude fran- 
sche versje : 
De chiens, d'oiseaux, d’armes et d’amours, 
Pour une joie cent douleurs. 
oF 
Wie hond en vogel, zwaard en ’t schoon geslacht bemint, 
Wis, dat hij voor één vreugd, wel honderd smarten vindt. 
Dit moge dan geweest zijn, zoo als het wil , men wist 
zich ten minste ’s avonds daarover te troosten , terwijl men 
zingend, lagehend, kussend en onder een glas wijn de hoen- 
ders plukte, het wild braadde, en toch met kussen, liefko- 
zingen zijne dame onder de heiligste eeden trachtte te doen 
gelooven, dat men haar tot in den dood beminde. — Wie 
van onze tegenwoordige jagers heeft het wel zoo goed? 
Wij mogen eene jagt niet onaangeroerd laten , welke ge- 
