en ed 
mn nme nn 
545 
durende de kruistogten door Duitschiers, Franschen en En- 
gelschen met zoo veel drift werd beoefend , dat zij wegens 
de daarbij gevreesde gevaren , door de tempelridders, op 
bevel der oversten, moest nagelaten worden (1). Het was de 
leeuwenjagt in Palestina en in de omstreken der krijgs- 
plaatsen , die met zoo veel gevaren verbonden was, dat 
meestal, hetzij een jager of een leeuw , somtijds beiden 
wel, daarbij het leven verloren. Een aantal ridders, die 
zich onderling verbonden elkander niet te verlaten , spoorde 
den leeuw op , welke gewoonlijk zijn verblijf in digt hout 
of tusschen de rotsen hield. Van hier trachtte men hem 
door alarm of getrommel, of ook door het bosch en gras 
in brand te steken, naar de vlakte te verjagen. Zoodra 
hij gezien werd, vielen de ridders hem aan en wierpen met 
den pijl of de werpspies op hem. In het oogenblik, dat 
het gesarde en gewonde dier op hen wilde toespringen , 
wierp men hem een stroo-pop of ook wel een stuk rood 
doek voor, waaraan hij dan zijne eerste woede bekoelde , 
terwijl men hem op nieuw weder aanviel en afmaakte. 
Tot nu toe was slechts een jager afwisselend met hem 
kampende, maar eindelijk vielen zij hem gezamentlijk aan, en 
overweldigden hem gewoonlijk ; hoewel toch meermalen een 
ridder het met den dood moest bekoopen. Dit kan ons 
eenigermate een begrip geven van het karakter des toen- 
maligen jagtwezens. — Niet genoeg, dat men deze wilde 
dieren in hun vaderland bestreden had, wenschten de rid- 
ders ook aan hunne Europesche vrienden zulk een schouw- 
spel te geven ; daartoe werden meerdere leeuwen naar Eu- 
ropa overgevoerd. Later behoorden leeuwen en luipaarden 
tot een’ volledigen jagtstaat der aanzienlijken, zoowel in 
(1) Wie denkt hier niet onwillekeurig aan Scuruuen's heer= 
lijk gedicht? 
