546 
den strijd als op de jagt, waarop wij later nog gelegen- 
heid zullen hebben terug te komen. 
Niet zoo gevaarlijk , maar toch niet geheel zonder ge- 
vaar, was de zwijnenjagt, waarbij men zich ook dikwijls 
bediende van de kunstgreep, om hun een stuk rood doek 
toe te werpen. Zij werden somtijds ook parforee gejaagd, 
maar toch weinig, omdat er te groote zwarigheden aan 
verbonden waren. Verkoos men echter zulk eene jagt, dan 
werd het zwijn eerst gehitst en aangevallen door sterke hon- 
den, welke men er weder aftrok, waarna het zwijn weêr 
zijne vrijheid kreeg. Wel is waar, stelde zich hetzelve 
dan niet zoo gemakkelijk tegen den troep, maar desniette- 
min bleef de jagt zeer moeijelijk, door zijne onvermoeid- 
heid in het loopen en vele heen en wedergangen. Gewoon- 
lijk gebruikte men voor de zwijnenjagt een vinder, en op 
het oogenblik als het zwijn zich tegenstelde , viel men het 
met eene lans, wanneer men te voet was of te paard, 
met een bijzonder daarvoor bestemd tweesnijdend zwaard , 
aan. Hitste men het dier met hitshonden , dan werd het, 
even als nu, overrompeld en afgemaakt. — Hoe gevaarlijk 
de zwijnenjagt was, kan men mede afleiden uit het, hoe- 
wel zeer overdreven, spreekwoord: »Als drie honden en 
een jager een zwijn aanvallen, dan blijft er gewoonlijk 
slechts een hond over.” 
Het was zeer aangenaam om de zwijnen des nachts te 
hitsen, als zij op de velden wisselden. Zwijnenparken ken- 
de men ook reeds in den vroegsten tijd. — Het leggen 
van door aanraking losgaande bogen met pijlen gewapend , 
hield men als eene schande voor het jagtwezen. — De 
zwijnenjagt duurde van October tot in Februarij, en de jagt- 
kleeding was graauw. 
De meest gewone jagt was die op hazen. Dit arm dier 
moest het voor 500 jaren , even als nu bezuren, waar niets 
