En 
54% 
anders te jagen was. Gasse pr ra Bioye berekent, al- 
leen in Frankrijk 20,000 personen, welke windhonden 
hielden. Zonder hen zag men geen vorst reizen, geen le- 
ger te velde trekken, geen edelman door het veld gaan, 
en te hunner eere stichtte de graaf v. Sancerre, in 1402 , 
bij testament, de Orde van den Windhond (1), welke aan 
de beroemdste windhonden-bezitters uitgedeeld en als eene 
groote onderscheiding beschouwd werd. 
Dat men er groote waarde aan hechtte, goede en vlugge 
windhonden te bezitten, laat zich ligt begrijpen. Wat de 
hond waard was, gold den jager. Met de grootste zorg en 
opmerkzaamheid trachtte men hun ras te verbeteren , door- 
dien men honden van een geschikt temperament , voorzien 
van goede eigenschappen , paarde en voor hnnne opvoeding 
de meeste zorg droeg. Men verschafte zich van de verst 
verwijderde streken goede honden, en besteedde daaraan 
dikwijls ongehoord groote sommen. Een goede hond was 
een koninklijk geschenk en de vorsten wisten zich geen 
grooter bewijs van achting te geven. AÁlzoo was het Ier- 
sche ras het beroemdste der windhonden , ten opzigte 
der snelheid, en de koning van Schotland vaardigde zelfs 
een bijzonder gezantschap af naar Frans f. van Frankrijk , 
om hem een grooten valen hond, Miraud genoemd , daar- 
van over te brengen. Ook de bovengenoemde graaf v. Forx, 
liet zich, op groote kosten, vier stuks daarvan halen, die 
Tristan, Hector, Brun en Roland genoemd waren. De 
groote Koerlandsche windhonden waren destijds menigvul- 
dig, maar toch gebruikte men ze weinig op hazen ; doch 
wegens hunnen moed en sterkte meer op beeren, wolven 
en zwijnen ‚ ja zelfs hitste men ze op leeuwen in de kamp- 
plaatsen. Naar eene beschrijving van Engelschen moest de 
1) Gopernov, Annotations sur l'histoire Cuanurs VII, 
36 
