550 
men hen onbemerkt konde naderen, of voor hetwelk zij 
in de garens liepen, zonder op te vliegen. Alle deze soor- 
ten van jagten en toen bekende kunstjes om het wild te van- 
„gen, vinden wij in een zeer uitvoerig tractaat , betreffende 
het stellen van doeken, strikken, toebereid aas en vallen , 
naauwkeurig vermeld in een werk, dat in de XVI eeuw 
schijnt geschreven te zijn, maar waarvan de auteur onbe- 
kend bleef. 
Dikwijls vormden sommige hartstogtelijke jagers eigene 
wijze van jagten. Zoo joeg de snelvoetige Hexprik V van 
Engeland, volgens Hume's geschiedenis van dit rijk , nooit 
par-force te paard, maar altijd te voet Hij koos zich drie 
vlugge hofjonkers, waarmede hij in een park, van verschei- 
dene Eng. mijlen in den omtrek, het wild , namelijk dam- 
wild, wat wij hier voor het eerst genoemd vinden, en reeên 
inliep, en zonder geweer noch honden ving. Voorzeker , 
als wij thans bloot op deze wijze mogten jagen, dan zou de 
buit niet groot zijn, en de neiging voor het hofleven zeer 
verminderen , ten minste als de hofjonkers tegelijk nog de 
diensten van windhonden moesten vervullen. 
Volgens Hume was het koning Epcarp van Engeland , die 
er in 957 de wolven uitroeide. Nadat reeds door het ge- 
heele land jagt op deze dieren was gemaakt , hadden zij 
zich in de bosschen en bergen van Wallis teruggetrokken. 
Edgard legde nu deze provincie eene belasting op van 500 
wolfs-koppen, welke echter in korten tijd weder opgeheven 
is , terwijl in het jaar 957 de laatste wolf werd geschoten. 
Ware Duitschland een eiland , dan zoude de uitroeijing de- 
zer schadelijke dieren reeds voor honderden jaren bewerkt 
zijn. Om het kontrast aan te toonen , terwijl ieder zich 
een onzer nieuwmodische jagers van dezen tijd daarbij ken 
voorstellen , willen wij hier het beeld van den toenmaligen 
jager beschrijven , gelijk hij in den winter gekleed was, en 
