waarin zijn stand slechts weinig of geen onderscheid 
daarstelde. 
Het hoofd was bedekt met eene wollen muts , overeen- 
komende met onze hedendaagsche slaapmutsen ; het lijf om- 
kleed met een lederen wambuis met bontwerk ge- 
voerd , en met eenen gordel van Iersch leder gesloten. De 
been- en voet bekleeding was eng en naauwsluitend ; daar- 
toe bezigde men gewoonlijk eene graauwachtige stof , van 
half wol en half linnen; de schoenen waren van sterk runds- 
of elandsleder gemaakt. Op zijde droeg de jager een groot, 
breed jagtmes, en meer naar achteren een hangend zakje , 
zooals van de maaijers , hetwelk den steen bevatte om het 
mes te scherpen. Op den rug droeg hij een lederen koker, 
met pijlen, ta de hand de boog en jagtspies, en aan den 
hals hing een ivoren of hoornen jagthoorn. Was hij te 
paard, dan droeg hij lange wijde laarzen met ijzeren 
sporen, en gewoonlijk bleven dan boog en pijlen weg, in 
wier plaats hij den langen, boven reeds vermelden degen 
voerde. Een lederen tasch met brood , kaas en een matten 
fleschje met water of wijn gevuld, droeg hij aan zijne zijde. 
Zijn hond geleidde hij zelf aan eene ineengedraaide paarden- 
haren lijn of aan een’ riem van onbereid leder. — Aldus 
was het uiterlijke voorkomen van den jager der XII tot XV 
eeuw. 
Eene hoogst merkwaardige verschijning der middeleeu- 
wen , wier oorsprong zich tot in oudere tijden verliest, was 
de vrije Zwabensche jagt, die wij niet onopgemerkt 
mogten laten, daar zij de eenige soort van vrije uitoefening 
der jagt, door burger en boer, in Duitschlaud was, en wijl 
door haar de oudste jagtverordeningen, in zoo ver deze het be- 
houd van den wildstand ten doel hadden , te weeg gebragt zijn. 
Het was de vrijheid van meerdere Zwabensche steden en amb- 
ten, terwijl de jagt in alle monarchale staten van Europa 
